Vanuit een zon overgoten KOS

Toch handig dat WiFi oftewel draadloos internet. Er is hier in het hotel in de lounge van de receptie draadloos internet. Dus ik dacht toch even uit de zon, want die schijnt hier volop ;-) . De kinderen liggen even een middagdutje te doen en Manja is er bij gaan liggen. Jaja erg vermoeiend zo’n zonvakantie hoor
Gelijk een goede mogelijkheid om even te bloggen.
Na een vertraging van een uur vertrokken we afgelopen zondagavond richting KOS. Ieder kind mocht bij het raampje zitten. Manja en ik zaten naast Arwen en Nemo zat bij Opie en Omie. Toen de wielen van het vliegtuig de grond loslieten hoorde ik naast me en achter mij verschillende kreten van “dit is te gek” tot “Whahahahaha”. Het vliegen was meteen goed bevallen. Toen we om een uur of 11 ’s avonds plaatselijke tijd aankwamen stond de bus klaar om naar het hotel gebracht te worden. Gelukkig was deze reis maar een kwartiertje. Eerst werden Opie Dick en Omie Els, jidske, Mike en Yasmin naar hun kamer gebracht. Wij moesten nog even wachten omdat hun kamer iets verder weg lag. Dus werden naar de lounge bar gedirigeerd voor een drankje. Even later verscheen de Bellboy weer en bracht ons naar onze kamer. Of eigenlijk kamers, want we hebben een zogenaamde juniorsuite. Dat zijn twee kamers die van elkaar afgesloten kunnen worden. Ik deed de buiten duer even open en wat bleek we zaten aan het zwembad. Heeerlijk dus. Maar met twaalf zwembaden zit eigelijk bijna elke kamer aan het zwembad. De eerste dagen hebben we niets gedaan dan, let wel alles is inclusive (behalve dan de minibar maar daarover laten meer), opstaan, ontbijten, aan het zwembad zitten of het strand, lunchen, aan het zwembad zitten, omkleden, dineren, genieten van muziek en dans van de kinderen en slapen. En dat eigenlijk 5 dagen achter elkaar. Je ziet best wel vermoeiend.
Ik heb nog voor een paar dagen een mountainbike gehuurd om toch nog even te kunnen fietsen hier op het eiland. Gaat op zich prima als het mijn eigen fiets zou zijn. Voor naar het plaatsje Kardemena te fietsen gaat het best. De banden zijn te zacht en oppompen bij zo’n fiets/scooter toko heeft niet echt veel zin want die pompen de banden nog te zacht. Daarnaast zakt na elke kilometer het zadel weer zo’n 10 cm zodat het weer net lijkt of je op een kinderfiets rijdt. Maar net ben ik even iets verder geweest naar het bergplaatsje Pili. Tot aan de klim ging alles uitstekend. Daarna begon de ellende. Klim je lekker, want dat ging eigenlijk best, wordt je door de sterke wind bijna omver geblazen. Nu is dat nog niet zo erg maar steeds dat zadel wordt je toch echt niet vrolijk van. Stoppen en dan zadel goedzetten elke tien minuten is niet leuk. Dus halverwege de berg maar omgedraaid, terug naar het hotel.
Oh ik zie dat het bijna tijd is om weer te gaan eten, hmm wat een leven. Tot later dan heb ik het verder over de minibar en de laagovervliegende vliegtuigen die Nemo errug leuk vindt. Misschien dan ook al wat fotootjes. Maar alleen als ik tijd kan vinden in ons drukke vakantie schema

Nog effe gauw wat bloggen voor onze vakantie!

Hoi allemaal,
Al de hele week wilde ik nog even een blog schrijven, maar wederom is het me dus niet gelukt. Maar ik heb zowaar nog even een uurtje over voordat we met vakantie gaan, want de taxi die ons komt halen is hier pas om 14:15 uur en tante Willy entertained de kinderen plus de honden, dus kan ik heel even nog iets schrijven.

Hier in Kennel Dalderop gaat alles goed. Het meest geweldige nieuws is, dat alle pups lieve nieuwe baasjes gevonden hebben! Allemaal bekenden en dat is meer dan we hadden durven hopen. Nu horen we gelukkig nog van allemaal terug hoe het met ze gaat en hebben we alle vertrouwen in de nieuwe gezinnen voor de pups. Toen Ellen en Co hun pup hadden uitgekozen en hem Rossi hebben genoemd (ze zijn gek van motersport en deze naam deed mij ook even denken aan Biaggi, de enige hond ter wereld waar Nala ooit respect voor heeft gehad, en nu in de hondenhemel waar ze allebei zijn), heeft een ander oud-collegaatje van mij, Wendy, samen met haar man Frank het laatste pupje een goed huis geboden. Deze pup hebben zij Max genoemd en hij moet het gaan opnemen tegen hun 2 katten ;-) .

We hebben hier nu dus een Apple, Lady, Boy, Rossi, Max en Sirius. We spreken ze al aan met hun naam en raken ze daarna aan en na een week kenden ze allemaal hun naam!

Afgelopen dinsdag zijn alle hondjes helemaal nagekeken door de dierenarts (oren, ogen, hartje, beweging), hij kwam bij ons thuis en vond ze allemaal superleuk en lief! Alle hondjes zijn gezond verklaard en kregen een tien met een griffel. Ze hebben allen hun eerste enting gehad en hun paspoort. Alle hondjes ondergingen het onderzoek blijmoedig kwispelend en ook de enting maakte ze niet uit. Alleen de stoerste van het stel, Boy, moest even een piepje geven bij het enten :-) !

Wat waren wij van de week blij en opgelucht dat alle hondjes gezond waren en een goed huis hebben.

Het is ook wel erg fijn dat dit geregeld is, want het is echt intensief om een nestje pups te hebben. Mar voorspelde dit al wel, maar je weet het pas als je het zelf moet doen. Het is wel echt hartstikke leuk, de pups zijn heel lief en vrolijk en nergens bang voor. Ze spelen nu ook echt met elkaar en met speeltjes (als Apple niet alles voor zichzelf inpikt) en het is af en toe een drukte van belang. En dan ineens storten ze allemaal in en liggen dan op een hoopje te slapen.

De werpkist hebben we uit elkaar gehaald, want daar konden ze uitkomen. Ze maakten dan een soort kamikaze-sprong over de rand en dat vonden zowel Loena als wij niet zo heel erg geslaagd.

Nu lopen ze de hele dag los achter een hek wat Pat van de box van de kids heeft gemaakt en alleen ’s nachts liggen ze met zijn allen in de bench te slapen. Maar ze willen wel eten om ongeveer half 6, dus dan maken ze ons en Loena wakker, zodat de bench open wordt gedaan. Maar dat kwam de afgelopen dagen niet slecht uit, want gisteren stond ik dus al om half 6 te strijken en vandaag te stofzuigen. Vandaar dat ik nu kan bloggen!!!

Eén ding is trouwens wel een voordeel als je een nest pups hebt, ik ben voor het eerst van mijn leven zonder dat ik er maar iets voor gedaan heb, 6 kg. afgevallen! Maar toen voelde ik me niet zo erg lekker, want het is in 1 week gebeurd.

Met de kinderen gaat alles ook goed, ze verheugen zich erg op de vakantie, Nemo vooral op het vliegtuig en Arwen maakt al de hele tijd “net-alsof strandje”. Dus ik ben benieuwd wat ze vinden van de eerste echte zonvakantie van hun leven. We gaan lekker naar Kos in een 5-sterren resort, dus we worden helemaal verwend. We zijn er wel aan toe om even een beetje bij te komen, afgelopen week waren we echt zo moe, ik was ook nog ziek en ben toch gewoon doorgelopen en vervelend genoeg doorgereden, zodat ik de bumper half van mijn auto afreed en ik moest worden weggesleept :-( , waaarna ik met mijn zieke kop in de stromende regen heb gewacht totdat Big Bet mij op kwam helen (natuurlijk had ik WEER geen telefoon bij me, maar gelukkig waren er een aantal aardige mensen die mij een telefoon wilden lenen). Het leverde mij ook nog het commentaar op van Roel: “Manja, als je me graag wilt zien, hoef je niet iedere keer je auto in de prak te rijden!” Lekker hoor!!! Maar gelukkig had Roel de auto snel weer voor ons gemaakt, wat zouden we zonder hem moeten!

En nu zijn de koffers en tassen ingepakt, ik heb er lang niet zoveel stress van gehad als gewoonlijk, ik ben er gewoon te moe voor. Ik heb zoiets van; als ik iets niet bij me heb, zie ik het daar wel weer! En de hondjes zijn in goede handen bij onze tante Willy, die het helemaal ziet zitten met de hondjes, al heeft Kyra niet zoveel met de pups (maar is daarentegen weer dikke vriendinnen met Loena, die liever bij Kyra ligt dan dat ze de pups drinken geeft, het zijn net 2 kletsvriendinnen).

Ik heb trouwens geen trappelzakken meer ingepakt voor Nemo, hij wilde deze niet meer aan, maar hij wilde “Met voetjes slapen!!!”. Toen ik eenmaal er achter kwam wat dit was, bleek dus dat hij zijn trappelzak niet meer aanwilde. Het scheelt wel in de bagage, maar er is weer een stukje babytijd voorbij, Binnenkort zullen we (voorlopig?!?) uit de luiers zijn ook denk ik. Het gaat zo hard!

Nou, ik heb aan mijn blogplicht voldaan voor alle geïnteresseerden en er komen wel weer foto’s na onze vakantie, want daar heeft Pat nu geen tijd voor. Dan zien jullie alle hondjes plus nieuwe baasjes op de foto, want na de vakantie gaan alle hondjes weg. Die zondag daarna ga ik even mijn huis soppen en hoop op een paar vrijwilligers die mij daar even bij willen helpen. Want schoner wordt je huis niet van pups en veel tijd om op te ruimen heb ik ook niet!

Maar nu eerst, Kos, here we come!!! Tot over 2 weken,
Liefs, Manja

Jammer genoeg schijnt verdriet er toch ook bij te horen?

Hallo lieve allemaal,
Al een hele tijd wilde ik bloggen met allemaal leuke nieuwtjes vanuit Kennel Dalderop en nu ik er eindelijk eens voor kan gaan zitten (al wordt het wel een latertje vanavond), moet ik beginnen met een verdrietig verhaal :-( .

We zijn maar wat blij met onze prachtige pups en de hele boel floreert ook, het zijn echt mooie, leuke en lieve pups en nog steeds ziet er niet ééntje anders uit dan een Labrador, dus dat kunnen we nu wel met zekerheid zeggen; het zijn “gewoon” labjes. Maar we hebben ons de afgelopen weken veel zorgen gemaakt over een pupje, een reutje, die we vanaf nu Dopey zullen noemen. Deze naam is bedacht door José en we vinden deze naam echt bij hem passen, als onhandigste van de 7 dwergen, zoals onze pups meerdere keren genoemd zijn. Ook Jeffrey en Monique waren het er mee eens, dat deze naam geschikt is. Het is de reu met het groene lintje, we bleven ook maar meteen in de kleur van de jas van de dwerg Dopey.

Dopey heeft vanaf het begin af aan niet goed gelopen en waar de rest van de pups rondstruint, hobbelde hij er op zijn eigen manier achteraan. Hij kwam overal wel en was overal vooraan, want het karakter was er best! Hij zakte steeds met zijn achterpootjes en -lijfje naar de zijkant en als hij zijn pootjes met veel moeite onder zijn lijfje kreeg, kon hij alleen maar huppen met 2 pootjes tegelijk en niet alternerend lopen.

Uiteraard heb ik hier direct advies over ingewonnen bij een dierenfysiotheapeut, die zei, dat ik dit gewoon aan moest kijken, want dat Dopey nog te jong was om er nu iets aan te laten doen. En volgens hem kwam dit in de meeste gevallen vanzelf goed. Hij dacht dat Dopey een zgn. zwemmertje was, maar zo zag het er toch niet uit. Onze eigen dierenarts gebeld, maar omdat de pups toen echt net 2 dagen liepen, zei deze het hondje rustig de kans te geven zich te ontwikkelen.

Vorige week ben ik met de pup en Loena, die een beetje ziek was (diarree, overgeven, het kost haar veel kracht om zo’n goede moeder te zijn) naar de dierenarts geweest en heb ik dus ook meteen de pup laten zien. Dit was een vervangende dierenarts en ze bekeek Dopey echt goed, maar kon er niets over zeggen. Ze gaf ons advies om Dopey te laten zwemmen om de spieren in zijn achterlijf te versterken, maar dit lukte niet, hij ging alleen maar diepzee duiken met zijn kopje onder water, ook al hield ik deze vast, dit vond hij gewoon lollig geloof ik, maar zijn achterpootjes bewoog hij niet. Toen ik van de week nogmaals de dierenarts belde, vroeg de assistente, die bij dat consult was, me toch nog even langs te komen wanneer Frank de Grauw, onze eigen dierenarts, er weer zou zijn. Want zij had er geen goed gevoel over. Dus vandaag konden we weer terecht en de dierenarts constateerde, dat er met de bespiering en de botten van de pup niets mis was, maar dat het een neurologisch probleem was, zoals een dwarslaesie. Daarom bewoog hij ook zijn achterpootjes niet met het zwemmen. Dopey zou dus nooit kunnen lopen, alleen maar slepen met zijn achterlijf of dit evt. kon voortbewegen met behulp zijn voorpoten, waar niets mis mee was. En aangezien het zo’n licht hondje al nauwelijks lukt om zijn lijfje eronder te krijgen, moet je dat niet bedenken hoe dat eruit moet zien bij een hond van 30 kg. of meer. Het zou geen leven zijn met kwaliteit. Dus met heel veel pijn in mijn hart, heb ik (en ik wist zeker dat Pat het met me eens zou zijn) besloten om Dopey direct in te laten slapen. Ik wilde het hem niet aandoen, later op de avond nogmaals een stressvolle tocht naar de dierenarts te maken (want het is toch heel wat, te worden weggehaald bij je broertjes en zusjes en mama), omdat hij dan kon worden ingeslapen waar Pat bij was.

Dopey heeft nog een piepklein stukje hondenkoek weggewerkt (want eten kon hij als de beste), kwispelde nog vriendelijk naar de dierenarts, die zijn baan even niet zo leuk vond en is toen heel lief en rustig, met zijn kopje op mijn arm, ingeslapen. Vanavond hebben we hem begraven in de grote tuin van mijn ouders en hebben de kinderen bloemen op het grafje gelegd.

We hebben Dopey, op advies van de dierenarts, niet meer aan Loena laten zien en al zocht ze aan het begin van de avond nog naar een pup die ze kwijt was (ongelooflijk dat zo’n hond dat toch weet), ze is nu al rustiger. En het rare is; de werpkist lijkt zo leeg, ondanks de 6 andere pupjes. Maar ik keek toch steeds of Dopey nu al wat beter liep en hij lag natuurlijk ook altijd in het midden van de werpkist, terwijl de anderen er nu op hun achterpootjes tegenop gaan staan.

In ieder geval heeft Dopey de afgelopen weken een leuk leven gehad, want hij was ieders favoriet en hij is van alle honden met afstand het meest geknuffeld en vertroeteld door iedereen. Het was ook een echt droppie en mensen die hem op de foto gezien hadden op de site, waren allemaal weg van hem. Dopey is gisteren zelfs gemagnetiseerd door de vader van Cindy, die direct wist dat er iets echt niet goed zat. Ook de tante van Cindy heeft hem gemagnetiseerd en zij dacht te voelen dat Dopey in de baarmoeder al klem heeft gezeten, wat gezien de klachten heel goed mogelijk is geweest. Na het magnetiseren leek het even wat beter te gaan met hem en heeft hij, samen met de andere pups voor het eerst (en voor hem meteen ook het laatst) buiten in de tuin kunnen spelen. Dus dat is een mooie laatste dag. En vandaag hebben mijn ouders, die hier waren, want wij moesten werken, hem nog extra vertroeteld en gefotografeerd, want eigenlijk voelden we allemaal wel, dat het echt niet goed met hem zat.

Eigenlijk moeten we blij zijn, dat hij het hier nog even goed heeft gehad, want als hij bij de kweek-kennel was geboren, had hij het nooit zo gehad…

Dit was dus in het kort mijn verhaal over onze Dopey, een dapper en lief hondje, dat heel graag wilde maar niet kon… en dan mag je als mens ook niet egoïstisch zijn! Het spijt me wel dat hij er niet meer is, ook voor alle mensen die hem zo speciaal vonden, Bianca en Sammy, Jeff en Monique, Jidske en Yassie en Bar, die hem alleen maar van de foto heeft gezien en hem meteen wilde ontvoeren!

Maar goed, er zijn natuurlijk ook leuke dingen te vertellen, want de andere hondjes doen het super! Er komt nu een beetje lijn in welk hondje bij welke baasjes terecht komt. En we zien ook nu zo’n beetje welk hondje welk karakter ongeveer heeft.

Gisteren hebben Cindy en René hun keuze gemaakt tussen de teefjes, zij hebben (en het kostte moeite, want ze zijn allebei erg leuk) gekozen voor het teefje met het paarse lintje. Zij hebben haar Apple genoemd. Dit teefje is wat grover gebouwd dan het andere teefje en ze heeft pit, maar ze is wat rustiger dan het andere teefje. Dit is niet zo verkeerd, omdat hun Guilty al zo’n lekkere druktemaker is! Maar beide teefjes laten zich niet op hun kop zitten!!!

Hierna was dus meteen duidelijk, dat René en Yvonne het andere teefje, dus met het roze lintje krijgen. Dit teefje zal Lady gaan heten en dit past ook echt bij haar. Het is een heel fijngebouwd hondje, met een schattig koppie. Er zit echt pit in, ze staat overal vooraan en is de eerste om uit de werpkist te klimmen (want daar komen ze al overheen en het is best hoog). Maar ze is super van karakter, want ze bleef bijvoorbeeld steeds bij Dopey om hem tegen evt. lomperds te beschermen. Nu kon Dopey best zelf voor zich opkomen, maar Lady hielp hem nog even. Af en toe hoor je een reutje flink gillen en dan heeft Lady zijn staart tussen haar tanden en sleept dan achter de geplaagde reu aan!

Wijzelf (of eigenlijk Pat) heeft gekozen voor de grootste en dikste reu, omdat deze hem zo aan Nala deed denken. En Nala was toch echt Pat zijn hond, Loena hangt meer aan mij en dat is een nieuwe belevenis voor me. Het is de reu met het gele lintje en we noemen hem Sirius. Hij is dan wel groot, maar niet echt heel stoer, eigenlijk wel een beetje een goedzak. Hij is wel een ontdekkingsreiziger, want toen ik vorige week terugkwam uit Madurodam met de kids, liep hij doodgemoedereerd in de gang, terwijl Loena mij helemaal in de stress kwam halen zodra ik de deur open deed, dat er een pup los liep!

Piet en Lia waren weg van Dopey en van de reu met het rode lintje, dus deze is waarschijnlijk voor hen. Deze reu zal dus Boy gaan heten en hij is behoorlijk stoer! Hij is echt haantje de voorste en heeft de grootste mond. Hij is wel echt leuk en heeft een goed karakter, maar ik denk dat hij een echt sterke reu zal worden.

Dan gaan mijn ex-collegaatje Ellen en haar man Co nog een hondje uitzoeken als zij terug zijn van vakantie. Zij willen graag een hond die mee kan naar hun bedrijf, waar hij de hele dag aandacht zal hebben van iedereen die daar werkt en er wordt echt naar de komst van deze hond uitgekeken. De keuze zal voor hen dus gaan tussen het hondje met het oranje lintje, die ook een echte reu is en qua stoerheid weinig voor Boy onder doet, en het hondje met het blauwe lintje, die ontzettend lief is. Pat en ik hebben het eens geobserveerd en deze hond is qua karakter echt Loena. Hij ligt zelfs hetzelfde met zijn voorpoten over elkaar en vorige week ging hij heel schattig slapen naast de schoot van Niek, 1 van de jongens van mijn collega Corina. Niek en zijn broer Marco baalden dat ze hun zakgeld niet hadden meegenomen, want dan konden ze ‘m meteen kopen. Maar daar werd papa waarschijnlijk niet heel blij van, want ze hebben al een grote hond!

We hebben dus nog 1 hondje over en we hopen dat we daar ook nog een goede eigenaar voor vinden. Liefst een bekende of een via-via bekende! Dat wachten we dus maar even af.

De hondjes worden volgende week dinsdag geeënt en gekeurd door de dierenarts. Daarna moeten ze nog een week bij ons blijven, maar dan zijn wij op vakantie en we willen de hondjes graag naar de nieuwe eigenaren laten gaan als we er zelf zijn! Dus de hondjes kunnen worden opgehaald vanaf vrijdag 26 september. Tijdens onze vakantie worden de honden hier verzorgd en vertroeteld door ons aller tante Wil en hulptroepen Kyra (die GEEN zwemles mag geven!!!).

Alle hondjes zijn trouwens, getrouw aan hun ras, dol op eten en ze genieten met volle teugen van de vleesballetjes die ze 2 keer per dag krijgen.

En voor de mensenkinderen is de school alweer begonnen. De vakantie was erg druk met visite (zo’n twee rondes per dag) en we konden niet echt veel weg, natuurlijk ook niet voor de pups. Maar Arwen en Nemo hebben zich prima vermaakt en natuurlijk hebben we wel gezwommen en gefietst enzo, en zijn we ook nog een dagje naar Madurodam geweest. Dat vonden de kids prachtig met opie en omie en Yassie, en vooral Nemo wilde van die zelf-rijdende autootjes en treinen thuis hebben. En hij ging niet mee naar huis toen het was afgelopen!!!

Nemo vond het nog nodig om een stuk van zijn tand af te vallen wat moest worden bijgeslepen en een week laten krijgt hij alweer een schommel tegen zijn bekkie aan. Hopelijk houden die tanden het nog even!

Arwen is nu een “oudste” kleuter op school en dat is een hele waardigheid. Ze mag de juf assisteren met allerlei belangrijke taken, echt geweldig! Gisteren was Ernesto hier en Arwen had hem tijdens het uitlaten van Loena toevertrouwd, dat ze het wel spannend vond om weer naar school te gaan, maar WEL leuk-spannend! (niet dat ze de juf niet gezien had in de vakantie, want die is vaak langs geweest voor de hondjes).

Pat en ik zijn behoorlijk moe van alle drukte en ook wel van de spanning of het allemaal wel goed gaat met de hondjes (en in het bijzonder dus Dopey), of we voor allemaal wel een lieve baas vinden en met de verzorging van de honden. Wanneer mogen de hondjes nu eigenlijk weg?! Opletten of Loena het nog allemaal wel trekt, enz., enz. Gelukkig wordt er steeds meer duidelijk. Het is echt heel leuk, maar doodvermoeiend en we hadden er tijdens deze fase van ons leven echt niet voor gekozen om pups te nemen. Maar het is nu eenmaal zo en het is ook hartstikke leuk, je hebt geen t.v. meer nodig als je pups hebt, want er is de hele dag genoeg te zien! Gelukkig gaan we bijna op vakantie naar Kos en daar kijk ik echt naar uit en Pat ook, lekker genieten in dat 5 sterren resort met de hele familie en alle tijd voor elkaar en de kids. Want daar hebben we eigenlijk tijd voor te weinig nu.

En zo heb ik jullie allemaal weer een beetje bijgepraat van ons wel en wee! Ik ga nu de pups nog wat vlees geven (6 maar, snik) en ik blog weer als ik weer eens tijd van leven heb.
Liefs, Manja

Eindelijk weer wat fotootjes

Ik geef toe het heeft even geduurd maar het is ook zo druk met die kleine sodemieters. En dan heb ik het niet alleen over Arwen en Nemo Elke dag zijn we zo’n beetje tot half tien bezig om eea op te ruimen. Maar ik wil natuurlijk wat fotootjes niet onthouden. Dit weekend zal ik een aparte pagina maken met onze belevenissen in Disneyland nu al weer twee weken geleden.
Eerste keer oogjes open:

En na het drinken lekker slapen:

Of slapen met z’n allen:

Alle pups zijn gewogen maar de weegschaal redde het niet, allemaal zwaarder dan 1 kilo

En dan de eerste stapjes:

Boy en Nala

Hoi allemaal!
Loena en haar kindjes zijn (weer) thuis! Zoals Arwen het zei: “Nu zijn we weer allemaal bij elkaar!”. De werpkist en de vloer van het huis zijn schoongemaakt met Dettol (Pat vindt het hier als een ziekenhuis ruiken), maar Loena vloeit nog een beetje en de pups moeten zoveel mogelijk beschermd worden tegen bacteriën en zoals de meesten van jullie weten; hygiëne is errug belangrijk voor mij. Er staat nog een enorme berg strijk op me te wachten en ik heb alles blijmoedig klaar gezet om er aan te beginnen, maar ik moet nu ook echt wel weer eens bloggen voor iedereen die met ons meeleeft en zich interesseert voor Loena en co. En dat zijn er nogal veel, getuige de vele leuke reacties op onze blogs en op Hyves, of telefonisch. Bedankt daarvoor, erg leuk!

Het is sowieso wel heel grappig, dat Loena van een vergeten kennelhond nu ineens de beroemdste hond van Rokkeveen geworden is. Niet in de minste plaats omdat ze de afgelopen weken de schaduw was van Mar en dus meeging naar de dierenwinkel, waar de hele dag mensen een hoofd om de deur staken of de puppies er al waren en toen ze er waren, Mar de hele dag maar 7 vingers moest opsteken om te vertellen hoeveel het er waren! Nu lopen we in het park en komen we allemaal mensen tegen die nu ineens zeggen: “Oh, is het DEZE Loena van de pups!”, waarop wij dan braaf knikken.

Maar goed, afgelopen zaterdag zijn we aan het ruimen gegaan omdat Loena en de pups thuis zouden gaan komen. We hadden bedacht dat de pups een mooi en tochtvrij plekje zouden hebben in de serre. Met Arwen en Nemo overlegt of hun speelgoed tijdelijk wat gereduceerd zou mogen worden en even verplaatst (gelukkig hebben we ruimte genoeg) en dat vonden ze prima, ze vonden het geweldig dat Loena en de pups weer thuis kwamen (al konden ze zich geloof ik weinig voorstellen bij de puppies, al heb ik iedere avond het boek “De puppies van Snuffie” van Dick Bruna voorgelezen). Maar eerst moest de garage worden leeggeruimd om het speelgoed van de kids daarin kwijt te kunnen (onze kinderen hebben ook niets) en hebben we zo’n 160! kg. oude spullen naar de vuilstort gebracht (ik heb het bij elkaar opgeteld van de 3 keer dat ik er naar toe gereden ben). Het vloerkleed hebben we met vooruitziende blik ook maar alvast de garage ingegooid, de plavuizen kunnen gelukkig wel iets hebben! Arwen en Nemo zaten braaf te spelen terwijl wij aan het bikkelen waren. Arwen had geluk en mocht nog even lekker mee buiten spelen met Romy.

En ’s avonds was ons huis zo opgeruimd, het leek wel of de koningin op visite kwam (nu is Loena veel belangrijker). De serre leek wel een kraamkamer volgens Mar, die daar erg om moest lachen. Loena leek wel blij te zijn dat ze weer thuis was, al wist ze nu niet meer of ze Mar moest schaduwen of ons. En de puppies waren alweer zo gegroeid! Ze zijn nu echt alweer 2 keer zo groot als toen ze geboren werden, wat gaat dat hard. En wat schattig, die kleine hondjes die liggen te piepen en te brommen. We waren op slag allemaal verliefd! Zoals de kinderen de volgende ochtend reageerden, terwijl ze in hun pyjamaatjes naar de pups stonden te kijken! Arwen verzuchtte na 10 minuten gekeken te hebben: “Ik kan gewoon niet gelóven dat wij nu puppies hebben!” en Nemo heeft, toen hij een paar uur later uit bed kwam (hij houdt van uitslapen) wel een half uur met zijn handjes op de werpkist geleund staan te kijken en zei iedere keer met een stralend bekkie terwijl hij wees: “Kijk! Puppies!!!”, alsof het het achtste wereldwonder was (en wat scheelt het?!?). De kids vinden het dus ook allemaal prachtig!

De zondag werd ook best nog wel druk, omdat veel mensen toch wel heeeeel benieuwd waren naar de hondjes. Eerst kwamen tante Betty en tante Willy oude handdoeken en 4 flessen Dettol brengen (we kunnen weer even vooruit) en 7 kleuren lintjes die we, als de pups wat groter zijn om hun nekjes gaan doen om ze uit elkaar te houden, want ze lijken echt heel veel op elkaar! En ze liepen net de beschuit met muisjes mis…

Daarna kwamen omie (die ook nog foto’s wilde maken) en opie, die te stoer is om veel van dieren te houden, maar bij wie de vertedering stiekem toch erg goed te zien was. Ze namen een groot speeltjespakket mee voor Loena die daar al fanatiek mee aan het spelen is, tja, ook zij is nog jong!

Toen iedereen weg was en ik probeerde het wereldrecord supersnel huishouden doen te verbeteren (het zweet stond op mijn rug), werd er gebeld door onze vroegere buurman René Heus, die al had aangegeven graag samen met zijn vriendin Yvonne een hondje te willen, met de vraag of ze even mochten komen kijken (ik weet het Mar, het niet te druk maken thuis, maar iedereen heeft alleen maar gekeken). Een uurtje later stonden zij voor de deur en ze waren direct weg van de pups, zo erg, dat ze Pat niet eens hoorden binnenkomen die Loena uit had gelaten. Ze willen graag een teefje (haar naam is vooralsnog Lady) en zo hebben de beide teefjes alvast een goed huisje, aangezien Arwen haar juffrouw Cindy en haar René al voordat Loena bevallen was hadden gezegd graag een teefje te willen.

Er heeft ook al een reutje een huis bij een vriendin van Mar. Deze Lia en haar gezin hebben 15 jaar een Golden retriever gehad en nu deze overleden is, wilden ze graag een nieuwe hond. Nou, mensen die 15 jaar lang voor een hond hebben gezorgd moeten er wel veel van hebben gehouden en een aanbeveling van onze rots in de branding op dit moment, Mar, is zeker een pré!

Verder denken we dat we zelf ook een reutje gaan houden, maar we moeten even kijken hoe Loena dit zou vinden, want die staat uiteraard op 1 en verdiend, als dit allemaal achter de rug is, een gouden mandje! Een reu zouden wij dan waarschijnlijk Sirius gaan noemen (tja, je bent Harry Potter fan of niet, toch?).

Loena doet het trouwens ook echt heel goed, ze ligt zoals gewoonlijk vaak dicht bij ons, maar de pups hoeven maar een kik te geven of ze staat al bij de werpkist. Het is trouwens heel slim van Loena dat ze niet de hele dag in de werpkist gaat liggen, want zodra ze zich daarin waagt, worden de pups wakker en willen ze meteen drinken. Ze vallen echt aan en drinken ook niet echt zachtzinnig. Zoals René (van Cindy) vandaag zei toen zij kwamen kijken: “Nou, als je nog twijfelt of het labradors zijn hoef je maar naar die gulzigheid te kijken en dan weet je genoeg!”. ’s Nachts ligt Loena trouwens wel bij de pups, ik heb de babyfoon erbij staan en ik ga ook af en toe kijken. Dat hoeft niet hoor, want Loena doet het prima en als ze er per ongeluk op 1 gaat zitten of zo, gillen ze zo hard, dat ze snel weer opstaat. Die kleintjes zijn nu al assertief!

Verder zijn we zondag nog even naar buiten geweest en naar de speeltuin met Arwen en Nemo en zo was de zondag alweer voorbij!

Vandaag kwam René en Cindy dus kijken naar de pups. Ook zij waren direct helemaal verkocht en ze hebben wel een uur gefilmd! En ik moest goed opletten, want René had ze allemaal wel stiekem mee naar huis willen nemen ;-) . We boften trouwens allemaal dat zij op kraambezoek kwamen, want het leek wel Sinterklaas, er waren bloemen voor ons met felicitaties ter ere van de pups en een cadeautje voor allebei de kindjes en een groot bot voor Loena. Kijk, zulke nieuwe baasjes moet je hebben :-) !

Alles is al geregeld voor hun puppie, er zijn al halsbandjes besteld in dezelfde stijl als haar grote broer Guilty (maar dan in het paars) en ze hebben Guilty ook al verteld dat hij zometeen zijn bank moet gaan delen, ja, deze pup krijgt haar eigen bank, die krijgt vast kapsones! Ook zij hebben al namen bedacht, maar ze willen even kijken naar het karakter van het teefje dat zij uit zullen gaan kiezen om te kijken welke naam het beste bij haar past (en aangezien ze dat ook bij Guilty perfect hebben ingeschat, komt dat vast goed!).

Ik moest vanavond ook wel erg lachen om Pat toen hij de werpkist aan het uitsoppen was en de puppies heen en weer verplaatste van de werpkist naar de wasmand met handdoek er in en weer terug (zo’n schattig gezicht, zo’n grote man met van die kleine hondjes) en hij zei, dat het voor Nala misschien ook wel leuk geweest was, zo’n nest met puppies. Maar ik waag dat toch te betwijfelen, want Nala was best wel een einzelgänger (maar wel een hele lieve!).

Zo, nu is iedereen weer op de hoogte van het wel en wee van Loena en haar pups! Ik ga mijn bed maar eens opzoeken, want echt rustig is het niet op het moment, maar dat geeft ook niet, want het is wel heel erg leuk! Welterusten!
Liefs, Manja
P.S. Dit bericht is een dag later gepost, want gisterenavond kreeg de computer ineens kuren en kon ik het bericht niet op de site plaatsen. Maar nu, alsnog!

De hondjes zijn weer thuis en wat een weekeinde!!!

Hoi allemaal!
Loena en haar kindjes zijn (weer) thuis! Zoals Arwen het zei: “Nu zijn we weer allemaal bij elkaar!”. De werpkist en de vloer van het huis zijn schoongemaakt met Dettol (Pat vindt het hier als een ziekenhuis ruiken), maar Loena vloeit nog een beetje en de pups moeten zoveel mogelijk beschermd worden tegen bacteriën en zoals de meesten van jullie weten; hygiëne is errug belangrijk voor mij. Er staat nog een enorme berg strijk op me te wachten en ik heb alles blijmoedig klaar gezet om er aan te beginnen, maar ik moet nu ook echt wel weer eens bloggen voor iedereen die met ons meeleeft en zich interesseert voor Loena en co. En dat zijn er nogal veel, getuige de vele leuke reacties op onze blogs en op Hyves, of telefonisch. Bedankt daarvoor, erg leuk!

Het is sowieso wel heel grappig, dat Loena van een vergeten kennelhond nu ineens de beroemdste hond van Rokkeveen geworden is. Niet in de minste plaats omdat ze de afgelopen weken de schaduw was van Mar en dus meeging naar de dierenwinkel, waar de hele dag mensen een hoofd om de deur staken of de puppies er al waren en toen ze er waren, Mar de hele dag maar 7 vingers moest opsteken om te vertellen hoeveel het er waren! Nu lopen we in het park en komen we allemaal mensen tegen die nu ineens zeggen: “Oh, is het DEZE Loena van de pups!”, waarop wij dan braaf knikken.

Maar goed, afgelopen zaterdag zijn we aan het ruimen gegaan omdat Loena en de pups thuis zouden gaan komen. We hadden bedacht dat de pups een mooi en tochtvrij plekje zouden hebben in de serre. Met Arwen en Nemo overlegt of hun speelgoed tijdelijk wat gereduceerd zou mogen worden en even verplaatst (gelukkig hebben we ruimte genoeg) en dat vonden ze prima, ze vonden het geweldig dat Loena en de pups weer thuis kwamen (al konden ze zich geloof ik weinig voorstellen bij de puppies, al heb ik iedere avond het boek “De puppies van Snuffie” van Dick Bruna voorgelezen). Maar eerst moest de garage worden leeggeruimd om het speelgoed van de kids daarin kwijt te kunnen (onze kinderen hebben ook niets) en hebben we zo’n 160! kg. oude spullen naar de vuilstort gebracht (ik heb het bij elkaar opgeteld van de 3 keer dat ik er naar toe gereden ben). Het vloerkleed hebben we met vooruitziende blik ook maar alvast de garage ingegooid, de plavuizen kunnen gelukkig wel iets hebben! Arwen en Nemo zaten braaf te spelen terwijl wij aan het bikkelen waren. Arwen had geluk en mocht nog even lekker mee buiten spelen met Romy.

En ’s avonds was ons huis zo opgeruimd, het leek wel of de koningin op visite kwam (nu is Loena veel belangrijker). De serre leek wel een kraamkamer volgens Mar, die daar erg om moest lachen. Loena leek wel blij te zijn dat ze weer thuis was, al wist ze nu niet meer of ze Mar moest schaduwen of ons. En de puppies waren alweer zo gegroeid! Ze zijn nu echt alweer 2 keer zo groot als toen ze geboren werden, wat gaat dat hard. En wat schattig, die kleine hondjes die liggen te piepen en te brommen. We waren op slag allemaal verliefd! Zoals de kinderen de volgende ochtend reageerden, terwijl ze in hun pyjamaatjes naar de pups stonden te kijken! Arwen verzuchtte na 10 minuten gekeken te hebben: “Ik kan gewoon niet gelóven dat wij nu puppies hebben!” en Nemo heeft, toen hij een paar uur later uit bed kwam (hij houdt van uitslapen) wel een half uur met zijn handjes op de werpkist geleund staan te kijken en zei iedere keer met een stralend bekkie terwijl hij wees: “Kijk! Puppies!!!”, alsof het het achtste wereldwonder was (en wat scheelt het?!?). De kids vinden het dus ook allemaal prachtig!

De zondag werd ook best nog wel druk, omdat veel mensen toch wel heeeeel benieuwd waren naar de hondjes. Eerst kwamen tante Betty en tante Willy oude handdoeken en 4 flessen Dettol brengen (we kunnen weer even vooruit) en 7 kleuren lintjes die we, als de pups wat groter zijn om hun nekjes gaan doen om ze uit elkaar te houden, want ze lijken echt heel veel op elkaar! En ze liepen net de beschuit met muisjes mis…

Daarna kwamen omie (die ook nog foto’s wilde maken) en opie, die te stoer is om veel van dieren te houden, maar bij wie de vertedering stiekem toch erg goed te zien was. Ze namen een groot speeltjespakket mee voor Loena die daar al fanatiek mee aan het spelen is, tja, ook zij is nog jong!

Toen iedereen weg was en ik probeerde het wereldrecord supersnel huishouden doen te verbeteren (het zweet stond op mijn rug), werd er gebeld door onze vroegere buurman René Heus, die al had aangegeven graag samen met zijn vriendin Yvonne een hondje te willen, met de vraag of ze even mochten komen kijken (ik weet het Mar, het niet te druk maken thuis, maar iedereen heeft alleen maar gekeken). Een uurtje later stonden zij voor de deur en ze waren direct weg van de pups, zo erg, dat ze Pat niet eens hoorden binnenkomen die Loena uit had gelaten. Ze willen graag een teefje (haar naam is vooralsnog Lady) en zo hebben de beide teefjes alvast een goed huisje, aangezien Arwen haar juffrouw Cindy en haar René al voordat Loena bevallen was hadden gezegd graag een teefje te willen.

Er heeft ook al een reutje een huis bij een vriendin van Mar. Deze Lia en haar gezin hebben 15 jaar een Golden retriever gehad en nu deze overleden is, wilden ze graag een nieuwe hond. Nou, mensen die 15 jaar lang voor een hond hebben gezorgd moeten er wel veel van hebben gehouden en een aanbeveling van onze rots in de branding op dit moment, Mar, is zeker een pré!

Verder denken we dat we zelf ook een reutje gaan houden, maar we moeten even kijken hoe Loena dit zou vinden, want die staat uiteraard op 1 en verdiend, als dit allemaal achter de rug is, een gouden mandje! Een reu zouden wij dan waarschijnlijk Sirius gaan noemen (tja, je bent Harry Potter fan of niet, toch?).

Loena doet het trouwens ook echt heel goed, ze ligt zoals gewoonlijk vaak dicht bij ons, maar de pups hoeven maar een kik te geven of ze staat al bij de werpkist. Het is trouwens heel slim van Loena dat ze niet de hele dag in de werpkist gaat liggen, want zodra ze zich daarin waagt, worden de pups wakker en willen ze meteen drinken. Ze vallen echt aan en drinken ook niet echt zachtzinnig. Zoals René (van Cindy) vandaag zei toen zij kwamen kijken: “Nou, als je nog twijfelt of het labradors zijn hoef je maar naar die gulzigheid te kijken en dan weet je genoeg!”. ’s Nachts ligt Loena trouwens wel bij de pups, ik heb de babyfoon erbij staan en ik ga ook af en toe kijken. Dat hoeft niet hoor, want Loena doet het prima en als ze er per ongeluk op 1 gaat zitten of zo, gillen ze zo hard, dat ze snel weer opstaat. Die kleintjes zijn nu al assertief!

Verder zijn we zondag nog even naar buiten geweest en naar de speeltuin met Arwen en Nemo en zo was de zondag alweer voorbij!

Vandaag kwam René en Cindy dus kijken naar de pups. Ook zij waren direct helemaal verkocht en ze hebben wel een uur gefilmd! En ik moest goed opletten, want René had ze allemaal wel stiekem mee naar huis willen nemen ;-) . We boften trouwens allemaal dat zij op kraambezoek kwamen, want het leek wel Sinterklaas, er waren bloemen voor ons met felicitaties ter ere van de pups en een cadeautje voor allebei de kindjes en een groot bot voor Loena. Kijk, zulke nieuwe baasjes moet je hebben :-) !

Alles is al geregeld voor hun puppie, er zijn al halsbandjes besteld in dezelfde stijl als haar grote broer Guilty (maar dan in het paars) en ze hebben Guilty ook al verteld dat hij zometeen zijn bank moet gaan delen, ja, deze pup krijgt haar eigen bank, die krijgt vast kapsones! Ook zij hebben al namen bedacht, maar ze willen even kijken naar het karakter van het teefje dat zij uit zullen gaan kiezen om te kijken welke naam het beste bij haar past (en aangezien ze dat ook bij Guilty perfect hebben ingeschat, komt dat vast goed!).

Ik moest vanavond ook wel erg lachen om Pat toen hij de werpkist aan het uitsoppen was en de puppies heen en weer verplaatste van de werpkist naar de wasmand met handdoek er in en weer terug (zo’n schattig gezicht, zo’n grote man met van die kleine hondjes) en hij zei, dat het voor Nala misschien ook wel leuk geweest was, zo’n nest met puppies. Maar ik waag dat toch te betwijfelen, want Nala was best wel een einzelgänger (maar wel een hele lieve!).

Zo, nu is iedereen weer op de hoogte van het wel en wee van Loena en haar pups! Ik ga mijn bed maar eens opzoeken, want echt rustig is het niet op het moment, maar dat geeft ook niet, want het is wel heel erg leuk! Welterusten!
Liefs, Manja
P.S. Dit bericht is een dag later gepost, want gisterenavond kreeg de computer ineens kuren en kon ik het bericht niet op de site plaatsen. Maar nu, alsnog!

Laatste nieuws

Hoi allemaal!
Even een laatste update over hoe het gaat met Loena en de pups. Ik zit weer ietsje later dan gepland achter de computer, omdat ik vandaag “even” puin heb geruimd in ons huis, want dat was een beetje blijven liggen met alle consternatie de afgelopen dagen. En aangezien ik ook nog vakantiewas enzo had liggen (die tante Wil wel grotendeels al voor me gestreken had gisteren, luxe!) was het al met al een behoorlijke klus. De kids moesten zichzelf maar vermaken, dus gaf Arwen een optreden voor Nemo toen ze meedeed met de DVD van High school musical 2. Ze had voldoende inspiratie opgedaan in Disneyland, want daar waren 2 High school musical shows. En Nemo is altijd dankbaar publiek voor zijn zusje :-) !
Maar goed, om ongeveer 4 uur was ik klaar met ruimen en ik besloot nog even snel langs Het Stadshart te gaan om cadeautjes te kopen voor Rik en Daan, want die 2 vriendjes van Arwen vieren volgende week hun feestje en daar mag Arwen bij zijn. Het leek me wel handig om dit vast in huis te hebben, want het wordt dadelijk nog druk genoeg!
Dus de kids en ik nog even op de valreep daar naar toe, en om kwart over 5 stond ik bij Bart Smit. Cadeautjes gekocht en natuurlijk ook nog e.e.a. voor Arwen en Nemo, ach, het is vakantie! Wij gingen daarna weer met de lift naar boven en ik bedacht me bij Perry Sport nog even een petje te kopen voor Patrick, omdat hij het zijne in Disneyland was kwijt geraakt. Toen ik wilde afrekenen, kwam ik tot de ontdekking dat mijn portomonnee weg was. Nu ben ik daar eerlijk gezegd nooit zo zuinig op, dus ik graven in mijn tas, nee hoor, niets. Terug gehold naar Bart Smit (Arwen en Nemo vonden het allemaal wel komisch en Arwen won van mama, dus dat was geweldig), maar ook daar lag hij niet meer. Natuurlijk geen telefoon bij me (ik ben nog uit de middeleeuwen), maar ik mocht van de meisjes die bij Bart Smit stonden even bellen, dus meteen Pat gebeld die de pas blokkeerde (fijn, kun je meteen een week geen geld meer opnemen).
En het leukste was; mijn parkeerkaart zat ook in mijn portomonnee (die was ik vorige keer een beetje kwijt, dus extra zorgvuldig weg gestopt, normaal gesproken gooi ik ‘m altijd los in mijn tas), gelukkig kon ik, na het verhaal te hebben uitgelegd, de garage uit zonder bewijs van aangifte. Want ik wilde eerst de kids thuis brengen voordat ik naar het politiebureau ging.
Eenmaal daar bleek portomonnees pikken de nieuwe Zoetermeerse nationale sport, want er stonden tegelijk met mij nog 4 mensen die ‘m kwijt waren, zowel in het Stadshart als winkelcentrum Rokkeveen. Dusse… let goed op! Gelukkig zaten er verder geen belangrijke papieren in, alleen een aantal passen die zonder verdere ellende geblokkeerd konden worden. Erger vind ik dat er foto’s inzaten die me dierbaar waren en ook onvervangbaar van Nala, Boy en Patrick in zijn jonge jaren en van de kids. En dat gaat bovendien niemand iets aan… maar goed, we gaan gewoon maar door! Het gaat op het moment even allemaal aan één stuk door!
Maar waar iedereen nu eigenlijk benieuwd naar is (want ik loop weer eens uit) natuurlijk, is hoe het met Loena en pups gaat. Wel, GOED! Alle pups doen het prima en de eerste kritieke fase zijn ze nu door. De koorts bij Loena was iets gezakt, nog wel verhoging, 38,6. Maar ze is heel levendig en vrolijk, dus het zal waarschijnlijk allemaal wel loslopen. Toch moet je met labradors altijd wel uitkijken, want ik weet dat Nala onder de meest extreme omstandigheden gewoon vrolijk door bleef gaan. Behalve als ze bij de dierenarts was, dan was het een muts eersteklas al was er niets aan de hand!
Ik heb Mar gebeld, maar ben vandaag niet langs geweest, voor de rust van Loena en ook van Mar en haar gezin, want die stalken we op het moment een beetje ;-) ! Loena is echt een lief moedertje, alleen gaan ze soms nogal lomp een beetje op een puppie zitten, maar die laat dit dan luidkeels horen en dan staat ze gauw weer op. Ze kunnen dus nu al voor zichzelf opkomen!
We houden jullie van alles op de hoogte en Pat moet de foto’s regelen, want dat kan ik niet. Cindy en René hebben al gevraagd naar de foto’s van de twee teefjes, want die willen nog een labjesvriendinnetje voor hun stoere chocolab Quilty. Dus 1 teefje heeft waarschijnlijk al nieuwe baasjes en een pleegbroer EN een eigen bank! En of we zelf zo sterk zijn om ze allemaal weg te doen…???
Liefs, Manja

Moe maar voldaan

Hallo lieve allemaal,
Vandaag is Loena eindelijk bevallen van haar puppies! En ik zit hier met dikke ogen van moeheid te tikken, maar voor iedereen die zo met ons meeleeft en geholpen heeft bij deze onverwachte verrassing, wil ik toch vandaag nog verslag doen van deze bijzondere gebeurtenis.
Vannacht om half 1 ging de telefoon naast ons bed. Ik sliep eigenlijk net pas, omdat ik hier toch op zat/lag te wachten. Ook al was ik wel moe omdat we de nacht daarvoor ook pas heel laat gingen slapen. We kwamen namelijk uit Disneyland Parijs en dat was heel erg leuk en gezellig met Pieter, José (plus baby in de buik) en Robin. We waren wel wat later dan gepland (we konden er maar weer geen genoeg van krijgen) maar toch nog redelijk op tijd weg gegaan uit Parijs, maar hebben ongeveer 2 uur stil gestaan omdat er een groot ongeluk was gebeurd vlak voor onze auto (Pieter en de zijnen hielden ons telefonisch op de hoogte, want zij stonden gezellig eerste rang voor een gekantelde en uitbrandende vrachtwagen waarbij ook nog ontploffingsgevaar was). In ieder geval moesten we na dit feest een langere stop maken, zodat we pas om half 1 thuis waren en er dus om een uurtje of 2 in lagen.
Maar toen de telefoon ging, zat ik meteen rechtop in mijn bed en was het inderdaad Mar, die meldde dat de eerste pup er was, een meisje en alles was goed. Ik dacht, zo, die van Cindy en Rene is er alvast ;-) ! Dus ik snel even gewassen en aangekleed en ik kwam om 1 uur bepakt en bezakt met videocamera en fototoestel rond 1 uur aan bij Mar en co. Loena was heel blij dat ze me zag en liep meteen naar me toe. Ze had de eerste pup staande in de keuken uitgeperst en had ook niet de nageboorte en het vruchtvlies opgegeten. Ze wist duidelijk nog niet zo goed wat ze er mee aan moest.
De pup, een lekker bol zwartgekleurd teefje, lag keihard te piepen of kroop verwoed rond op de vele matrassen die in de kamer waren neergelegd (het leek wel de huiskamer van de Stampertjes voor de kenners van Annie M.G. Schmidt), want de werpkist was door Loena nog niet als zodanig in gebruik genomen. Ze werd algauw opgepakt door de hulptroepen, in dit geval verpleegkundige en hondenkenner Daphne.
Nadat ik mijn handen ontsmet had, mocht ik de pup even knuffelen. Loena was nog een beetje onrustig en liep wat rond. Ook kon ze, ondanks haar niet zo prettige toestand, nog tegen me op springen (hoe ze het flikte mag Joost weten). De volgende pup liet wel lang op zich wachten, waarschijnlijk toch door de stress hield Loena het wat tegen. Maar de volgende pup moest wel binnen anderhalf uur (liefst sneller aan het begin) ter wereld komen. Het telefoonnummer van de dierenarts werd paraat gehouden, maar gelukkig kwam na een uur en 2 minuten de volgende pup, een reutje tevoorschijn. Wat een mooi gezicht, zo’n pupje in een volmaakt vruchtvlies dat daarin al bewoog (gelukkig!). Nu werd wel alles opgegeten door Loena, die zich daarna ineens herinnerde dat er al een pup moest zijn ergens en daar naar op zoek ging. Ik heb de eerste pup (die telkens uit mijn handen kroop, dat wordt er eentje!) snel op het matras gezet en mama en broertje kwamen er bij. Loena ging de pups zogen en na maar 21 minuten kwam de volgende pup ineens tevoorschijn. Loena had wel weeën, maar ze perste niet overdreven, dus deze pup was er “ineens”. Alles werd snel weer geregeld en ik haalde de eerste 2 pups even weg, omdat dit pupje voor ons allen en ook voor Loena, vrij onverwacht gekomen was. Maar ze konden al snel weer terug naar hun mama.
Loena had (behalve bij deze pup, die kwam toen Loena lag) een nogal aparte manier van bevallen. Als ze persweeën kreeg, stond ze op, liep naar de keuken, deed een plasje en perste daarna de pup uit. Mar moest goed vangen of hielp de pup er voorzichtig uit, want de meeste pups waren vrij groot en stevig. Daarna dronk Loena iets en keerde terug naar haar kids. Maar goed, deze pup was een teefje, die kleiner en tengerder was dan de 2 voorgaande pups, maar keihard schreeuwde toen ze geboren was. Ik zei tegen Mar: “Dat is vast een meisje, zo krijsen!”. En ja hoor!

En toen waren er alweer drie! Mar en Daphne wisten precies wat ze moesten doen (wat was ik blij met deze hulp!), de navelstrengetjes werden keurig afgebonden en doorgeknipt, dit moest wel snel gebeuren, want Loena at alle afval als een speer op en de arme pups krgen hierdoor bijna een navelbreuk. Hierna werd de pup in een handdoek gewikkeld en 2 keer naar beneden “geschud”, om evt. vocht uit de longetjes te krijgen. Dan werd het gehemelte gecontroleerd of dit gesloten was. Vervolgens werd de pup bij Loena gelegd, die deze meteen begon schoon te likken en de pups gingen dan drinken.
Voor de tijden en het schema zal ik deze nog even vermelden:
30 juli 2008
pup 1: 00:25 teef
pup 2: 1:27 reu
pup 3: 1:48 teef
pup 4: 2:15 reu
pup 5: 2:40 reu
pup 6: 3:20 reu
pup 7: 4:35 reu
De rest van de puppies waren dus allemaal reutjes, de één groot, de ander wat kleiner, maar allemaal deden ze het prima! Alleen de laatste pup liet wat langer op zich wachten, dat klopt ook, want die zit dan het meest naar “boven”. Deze pup had een gescheurd vruchtvliesje en Loena scheurde ook nog de navelstreng een beetje door met haar wilde opeten van de placenta en vliezen. Maar na wat opstartproblemen, we moesten hem even motiveren om te drinken, lag hij er even goed bij als de rest van de pups.
Hierna heb ik Loena even uit gelaten, ze vond dit heerlijk en had niet zoiets van: Ik moet terug naar mijn pups. Maar eenmaal binnen kweet zij zich al snel weer van haar taak als kersverse mama. Toen was het afwachten of er nog een pup kwam, maar zo zag het er niet meer uit.
Dus ik ben rond 6 uur naar huis gegaan en heb even gedouched (want schoner wordt je niet van een bevalling, al is het dan van je hond). Toen heb ik het verhaal aan Pat verteld en was al aan dit stuk begonnen, maar Pat stuurde mij naar bed en regelde dat tante Willy hier naar toe kwam voor de kids, want ’s middags zou ik een paar uurtjes op de pups gaan passen bij Mar, want die arme ziel moest na een doorwaakte nacht en 2 nachten daarvoor dat ze heeft geslapen en gewaakt bij Loena (Mar, je bent een schat!), nog de hele dag werken in de dierenwinkel.
Om 11 uur stond tante Willy op de stoep en ontfermde zich over Arwen en Nemo (die dit helemaal niet erg vonden). Pat vertrok naar zijn werk, waar ook iedereen meeleefde en hem vroeg of hij al opa was geworden en of ze op kraamvisite mochten komen.
Vanmiddag heb ik op de pups gepast, Loena is een voorbeeldige moeder. Ze lag nu wel heerlijk in de werpkist (met dank aan Hans en Annie en aan Brigitte, die dit contact voor mij gelegd heeft) en zoogde haar pups prima. Ze is wel even mee uit geweest, maar eigenlijk wilde ze haar pups niet alleen laten, dus dat was poepen, plassen en weer naar binnen. Eenmaal binnen holde ze meteen naar de werpkist en begon haar pups te zoeken (want die lagen even warm onder een handdoek), zelfs haar eten liet ze even staan!
Vanavond zijn Pat en ik nog even samen geweest terwijl tante Willy hier de boel regelde (wat moeten we toch zonder haar!). Pat heeft gefilmd (want dat had ik vannacht per ongeluk in zwart-wit gedaan, tja, verstand heb ik er sowieso niet van en zeker niet ’s nachts… en wat geeft het, de pups zijn toch nog zwart) en foto’s gemaakt. En wat zijn wij trots op onze Loena!
De pups zijn allemaal levendig en tierig en doen het goed. Ze zijn nu nog allemaal geheel zwart, maar bij sommigen zit er al bruin doorheen. Over een week of 4 weten we of het “hele” labs zijn of kruisingen, want dan kunnnen we het goed zien. De pups hebben verder geen aftekeningen, dus dat duidt dan wel weer op een lab. De kleur verandert waarschijnlijk ook nog wel, alle pups lijken op elkaar en bij donkere pups zijn ze bij de geboorte zwart.
Mensen die graag een pup willen hebben kunnen vanaf dan ook komen kijken, want dan kun je meer zien van het karakter van de pup. Ook is dat veiliger, omdat de pups nu nog erg vatbaar zijn voor bacterieën. En natuurlijk mag iedereen dan ook op kraamvisite komen, dat vinden we erg gezellig, want deze vakantie zullen we redelijk veel aan huis gekluisterd zijn door de pups. Dus “moeten” jullie maar naar ons toekomen! Voor nu moeten jullie je maar tevreden stellen met wat fotootjes!
Met Loena gaat het ook best goed, ze is levendig maar heeft wel veel te verduren gehad. Ze had vanavond koorts, 39,1. Als dit aanhoudt, wordt er morgen contact opgenomen met de dierenarts. Want het kan zijn dat de baarmoeder gaat ontsteken of (hopelijk niet!) dat er nog een pup in zit. Maar deze zal dan waarschijnlijk wel overleden zijn, wat een evt, bevalling zal bemoeilijken. Laten we hopen dat het allemaal mee zal vallen!

Als alles goed gaat, komen Loena en haar pups zaterdag thuis. We gaan de garage even opruimen en de serre leegruimen, zodat de werpkist daar lekker warm en tochtvij kan staan.
Nou, ik zit nu haast te pitten achter de computer dus ga mijn bed maar eens opzoeken. En we houden jullie op de hoogte!
Bedankt voor al jullie lieve berichtjes en tot snel,
Liefs, Manja