Jammer genoeg schijnt verdriet er toch ook bij te horen?


Hallo lieve allemaal,
Al een hele tijd wilde ik bloggen met allemaal leuke nieuwtjes vanuit Kennel Dalderop en nu ik er eindelijk eens voor kan gaan zitten (al wordt het wel een latertje vanavond), moet ik beginnen met een verdrietig verhaal :-( .

We zijn maar wat blij met onze prachtige pups en de hele boel floreert ook, het zijn echt mooie, leuke en lieve pups en nog steeds ziet er niet ééntje anders uit dan een Labrador, dus dat kunnen we nu wel met zekerheid zeggen; het zijn “gewoon” labjes. Maar we hebben ons de afgelopen weken veel zorgen gemaakt over een pupje, een reutje, die we vanaf nu Dopey zullen noemen. Deze naam is bedacht door José en we vinden deze naam echt bij hem passen, als onhandigste van de 7 dwergen, zoals onze pups meerdere keren genoemd zijn. Ook Jeffrey en Monique waren het er mee eens, dat deze naam geschikt is. Het is de reu met het groene lintje, we bleven ook maar meteen in de kleur van de jas van de dwerg Dopey.

Dopey heeft vanaf het begin af aan niet goed gelopen en waar de rest van de pups rondstruint, hobbelde hij er op zijn eigen manier achteraan. Hij kwam overal wel en was overal vooraan, want het karakter was er best! Hij zakte steeds met zijn achterpootjes en -lijfje naar de zijkant en als hij zijn pootjes met veel moeite onder zijn lijfje kreeg, kon hij alleen maar huppen met 2 pootjes tegelijk en niet alternerend lopen.

Uiteraard heb ik hier direct advies over ingewonnen bij een dierenfysiotheapeut, die zei, dat ik dit gewoon aan moest kijken, want dat Dopey nog te jong was om er nu iets aan te laten doen. En volgens hem kwam dit in de meeste gevallen vanzelf goed. Hij dacht dat Dopey een zgn. zwemmertje was, maar zo zag het er toch niet uit. Onze eigen dierenarts gebeld, maar omdat de pups toen echt net 2 dagen liepen, zei deze het hondje rustig de kans te geven zich te ontwikkelen.

Vorige week ben ik met de pup en Loena, die een beetje ziek was (diarree, overgeven, het kost haar veel kracht om zo’n goede moeder te zijn) naar de dierenarts geweest en heb ik dus ook meteen de pup laten zien. Dit was een vervangende dierenarts en ze bekeek Dopey echt goed, maar kon er niets over zeggen. Ze gaf ons advies om Dopey te laten zwemmen om de spieren in zijn achterlijf te versterken, maar dit lukte niet, hij ging alleen maar diepzee duiken met zijn kopje onder water, ook al hield ik deze vast, dit vond hij gewoon lollig geloof ik, maar zijn achterpootjes bewoog hij niet. Toen ik van de week nogmaals de dierenarts belde, vroeg de assistente, die bij dat consult was, me toch nog even langs te komen wanneer Frank de Grauw, onze eigen dierenarts, er weer zou zijn. Want zij had er geen goed gevoel over. Dus vandaag konden we weer terecht en de dierenarts constateerde, dat er met de bespiering en de botten van de pup niets mis was, maar dat het een neurologisch probleem was, zoals een dwarslaesie. Daarom bewoog hij ook zijn achterpootjes niet met het zwemmen. Dopey zou dus nooit kunnen lopen, alleen maar slepen met zijn achterlijf of dit evt. kon voortbewegen met behulp zijn voorpoten, waar niets mis mee was. En aangezien het zo’n licht hondje al nauwelijks lukt om zijn lijfje eronder te krijgen, moet je dat niet bedenken hoe dat eruit moet zien bij een hond van 30 kg. of meer. Het zou geen leven zijn met kwaliteit. Dus met heel veel pijn in mijn hart, heb ik (en ik wist zeker dat Pat het met me eens zou zijn) besloten om Dopey direct in te laten slapen. Ik wilde het hem niet aandoen, later op de avond nogmaals een stressvolle tocht naar de dierenarts te maken (want het is toch heel wat, te worden weggehaald bij je broertjes en zusjes en mama), omdat hij dan kon worden ingeslapen waar Pat bij was.

Dopey heeft nog een piepklein stukje hondenkoek weggewerkt (want eten kon hij als de beste), kwispelde nog vriendelijk naar de dierenarts, die zijn baan even niet zo leuk vond en is toen heel lief en rustig, met zijn kopje op mijn arm, ingeslapen. Vanavond hebben we hem begraven in de grote tuin van mijn ouders en hebben de kinderen bloemen op het grafje gelegd.

We hebben Dopey, op advies van de dierenarts, niet meer aan Loena laten zien en al zocht ze aan het begin van de avond nog naar een pup die ze kwijt was (ongelooflijk dat zo’n hond dat toch weet), ze is nu al rustiger. En het rare is; de werpkist lijkt zo leeg, ondanks de 6 andere pupjes. Maar ik keek toch steeds of Dopey nu al wat beter liep en hij lag natuurlijk ook altijd in het midden van de werpkist, terwijl de anderen er nu op hun achterpootjes tegenop gaan staan.

In ieder geval heeft Dopey de afgelopen weken een leuk leven gehad, want hij was ieders favoriet en hij is van alle honden met afstand het meest geknuffeld en vertroeteld door iedereen. Het was ook een echt droppie en mensen die hem op de foto gezien hadden op de site, waren allemaal weg van hem. Dopey is gisteren zelfs gemagnetiseerd door de vader van Cindy, die direct wist dat er iets echt niet goed zat. Ook de tante van Cindy heeft hem gemagnetiseerd en zij dacht te voelen dat Dopey in de baarmoeder al klem heeft gezeten, wat gezien de klachten heel goed mogelijk is geweest. Na het magnetiseren leek het even wat beter te gaan met hem en heeft hij, samen met de andere pups voor het eerst (en voor hem meteen ook het laatst) buiten in de tuin kunnen spelen. Dus dat is een mooie laatste dag. En vandaag hebben mijn ouders, die hier waren, want wij moesten werken, hem nog extra vertroeteld en gefotografeerd, want eigenlijk voelden we allemaal wel, dat het echt niet goed met hem zat.

Eigenlijk moeten we blij zijn, dat hij het hier nog even goed heeft gehad, want als hij bij de kweek-kennel was geboren, had hij het nooit zo gehad…

Dit was dus in het kort mijn verhaal over onze Dopey, een dapper en lief hondje, dat heel graag wilde maar niet kon… en dan mag je als mens ook niet egoïstisch zijn! Het spijt me wel dat hij er niet meer is, ook voor alle mensen die hem zo speciaal vonden, Bianca en Sammy, Jeff en Monique, Jidske en Yassie en Bar, die hem alleen maar van de foto heeft gezien en hem meteen wilde ontvoeren!

Maar goed, er zijn natuurlijk ook leuke dingen te vertellen, want de andere hondjes doen het super! Er komt nu een beetje lijn in welk hondje bij welke baasjes terecht komt. En we zien ook nu zo’n beetje welk hondje welk karakter ongeveer heeft.

Gisteren hebben Cindy en René hun keuze gemaakt tussen de teefjes, zij hebben (en het kostte moeite, want ze zijn allebei erg leuk) gekozen voor het teefje met het paarse lintje. Zij hebben haar Apple genoemd. Dit teefje is wat grover gebouwd dan het andere teefje en ze heeft pit, maar ze is wat rustiger dan het andere teefje. Dit is niet zo verkeerd, omdat hun Guilty al zo’n lekkere druktemaker is! Maar beide teefjes laten zich niet op hun kop zitten!!!

Hierna was dus meteen duidelijk, dat René en Yvonne het andere teefje, dus met het roze lintje krijgen. Dit teefje zal Lady gaan heten en dit past ook echt bij haar. Het is een heel fijngebouwd hondje, met een schattig koppie. Er zit echt pit in, ze staat overal vooraan en is de eerste om uit de werpkist te klimmen (want daar komen ze al overheen en het is best hoog). Maar ze is super van karakter, want ze bleef bijvoorbeeld steeds bij Dopey om hem tegen evt. lomperds te beschermen. Nu kon Dopey best zelf voor zich opkomen, maar Lady hielp hem nog even. Af en toe hoor je een reutje flink gillen en dan heeft Lady zijn staart tussen haar tanden en sleept dan achter de geplaagde reu aan!

Wijzelf (of eigenlijk Pat) heeft gekozen voor de grootste en dikste reu, omdat deze hem zo aan Nala deed denken. En Nala was toch echt Pat zijn hond, Loena hangt meer aan mij en dat is een nieuwe belevenis voor me. Het is de reu met het gele lintje en we noemen hem Sirius. Hij is dan wel groot, maar niet echt heel stoer, eigenlijk wel een beetje een goedzak. Hij is wel een ontdekkingsreiziger, want toen ik vorige week terugkwam uit Madurodam met de kids, liep hij doodgemoedereerd in de gang, terwijl Loena mij helemaal in de stress kwam halen zodra ik de deur open deed, dat er een pup los liep!

Piet en Lia waren weg van Dopey en van de reu met het rode lintje, dus deze is waarschijnlijk voor hen. Deze reu zal dus Boy gaan heten en hij is behoorlijk stoer! Hij is echt haantje de voorste en heeft de grootste mond. Hij is wel echt leuk en heeft een goed karakter, maar ik denk dat hij een echt sterke reu zal worden.

Dan gaan mijn ex-collegaatje Ellen en haar man Co nog een hondje uitzoeken als zij terug zijn van vakantie. Zij willen graag een hond die mee kan naar hun bedrijf, waar hij de hele dag aandacht zal hebben van iedereen die daar werkt en er wordt echt naar de komst van deze hond uitgekeken. De keuze zal voor hen dus gaan tussen het hondje met het oranje lintje, die ook een echte reu is en qua stoerheid weinig voor Boy onder doet, en het hondje met het blauwe lintje, die ontzettend lief is. Pat en ik hebben het eens geobserveerd en deze hond is qua karakter echt Loena. Hij ligt zelfs hetzelfde met zijn voorpoten over elkaar en vorige week ging hij heel schattig slapen naast de schoot van Niek, 1 van de jongens van mijn collega Corina. Niek en zijn broer Marco baalden dat ze hun zakgeld niet hadden meegenomen, want dan konden ze ‘m meteen kopen. Maar daar werd papa waarschijnlijk niet heel blij van, want ze hebben al een grote hond!

We hebben dus nog 1 hondje over en we hopen dat we daar ook nog een goede eigenaar voor vinden. Liefst een bekende of een via-via bekende! Dat wachten we dus maar even af.

De hondjes worden volgende week dinsdag geeënt en gekeurd door de dierenarts. Daarna moeten ze nog een week bij ons blijven, maar dan zijn wij op vakantie en we willen de hondjes graag naar de nieuwe eigenaren laten gaan als we er zelf zijn! Dus de hondjes kunnen worden opgehaald vanaf vrijdag 26 september. Tijdens onze vakantie worden de honden hier verzorgd en vertroeteld door ons aller tante Wil en hulptroepen Kyra (die GEEN zwemles mag geven!!!).

Alle hondjes zijn trouwens, getrouw aan hun ras, dol op eten en ze genieten met volle teugen van de vleesballetjes die ze 2 keer per dag krijgen.

En voor de mensenkinderen is de school alweer begonnen. De vakantie was erg druk met visite (zo’n twee rondes per dag) en we konden niet echt veel weg, natuurlijk ook niet voor de pups. Maar Arwen en Nemo hebben zich prima vermaakt en natuurlijk hebben we wel gezwommen en gefietst enzo, en zijn we ook nog een dagje naar Madurodam geweest. Dat vonden de kids prachtig met opie en omie en Yassie, en vooral Nemo wilde van die zelf-rijdende autootjes en treinen thuis hebben. En hij ging niet mee naar huis toen het was afgelopen!!!

Nemo vond het nog nodig om een stuk van zijn tand af te vallen wat moest worden bijgeslepen en een week laten krijgt hij alweer een schommel tegen zijn bekkie aan. Hopelijk houden die tanden het nog even!

Arwen is nu een “oudste” kleuter op school en dat is een hele waardigheid. Ze mag de juf assisteren met allerlei belangrijke taken, echt geweldig! Gisteren was Ernesto hier en Arwen had hem tijdens het uitlaten van Loena toevertrouwd, dat ze het wel spannend vond om weer naar school te gaan, maar WEL leuk-spannend! (niet dat ze de juf niet gezien had in de vakantie, want die is vaak langs geweest voor de hondjes).

Pat en ik zijn behoorlijk moe van alle drukte en ook wel van de spanning of het allemaal wel goed gaat met de hondjes (en in het bijzonder dus Dopey), of we voor allemaal wel een lieve baas vinden en met de verzorging van de honden. Wanneer mogen de hondjes nu eigenlijk weg?! Opletten of Loena het nog allemaal wel trekt, enz., enz. Gelukkig wordt er steeds meer duidelijk. Het is echt heel leuk, maar doodvermoeiend en we hadden er tijdens deze fase van ons leven echt niet voor gekozen om pups te nemen. Maar het is nu eenmaal zo en het is ook hartstikke leuk, je hebt geen t.v. meer nodig als je pups hebt, want er is de hele dag genoeg te zien! Gelukkig gaan we bijna op vakantie naar Kos en daar kijk ik echt naar uit en Pat ook, lekker genieten in dat 5 sterren resort met de hele familie en alle tijd voor elkaar en de kids. Want daar hebben we eigenlijk tijd voor te weinig nu.

En zo heb ik jullie allemaal weer een beetje bijgepraat van ons wel en wee! Ik ga nu de pups nog wat vlees geven (6 maar, snik) en ik blog weer als ik weer eens tijd van leven heb.
Liefs, Manja

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *