Vanuit een zon overgoten KOS


Toch handig dat WiFi oftewel draadloos internet. Er is hier in het hotel in de lounge van de receptie draadloos internet. Dus ik dacht toch even uit de zon, want die schijnt hier volop ;-) . De kinderen liggen even een middagdutje te doen en Manja is er bij gaan liggen. Jaja erg vermoeiend zo’n zonvakantie hoor
Gelijk een goede mogelijkheid om even te bloggen.
Na een vertraging van een uur vertrokken we afgelopen zondagavond richting KOS. Ieder kind mocht bij het raampje zitten. Manja en ik zaten naast Arwen en Nemo zat bij Opie en Omie. Toen de wielen van het vliegtuig de grond loslieten hoorde ik naast me en achter mij verschillende kreten van “dit is te gek” tot “Whahahahaha”. Het vliegen was meteen goed bevallen. Toen we om een uur of 11 ’s avonds plaatselijke tijd aankwamen stond de bus klaar om naar het hotel gebracht te worden. Gelukkig was deze reis maar een kwartiertje. Eerst werden Opie Dick en Omie Els, jidske, Mike en Yasmin naar hun kamer gebracht. Wij moesten nog even wachten omdat hun kamer iets verder weg lag. Dus werden naar de lounge bar gedirigeerd voor een drankje. Even later verscheen de Bellboy weer en bracht ons naar onze kamer. Of eigenlijk kamers, want we hebben een zogenaamde juniorsuite. Dat zijn twee kamers die van elkaar afgesloten kunnen worden. Ik deed de buiten duer even open en wat bleek we zaten aan het zwembad. Heeerlijk dus. Maar met twaalf zwembaden zit eigelijk bijna elke kamer aan het zwembad. De eerste dagen hebben we niets gedaan dan, let wel alles is inclusive (behalve dan de minibar maar daarover laten meer), opstaan, ontbijten, aan het zwembad zitten of het strand, lunchen, aan het zwembad zitten, omkleden, dineren, genieten van muziek en dans van de kinderen en slapen. En dat eigenlijk 5 dagen achter elkaar. Je ziet best wel vermoeiend.
Ik heb nog voor een paar dagen een mountainbike gehuurd om toch nog even te kunnen fietsen hier op het eiland. Gaat op zich prima als het mijn eigen fiets zou zijn. Voor naar het plaatsje Kardemena te fietsen gaat het best. De banden zijn te zacht en oppompen bij zo’n fiets/scooter toko heeft niet echt veel zin want die pompen de banden nog te zacht. Daarnaast zakt na elke kilometer het zadel weer zo’n 10 cm zodat het weer net lijkt of je op een kinderfiets rijdt. Maar net ben ik even iets verder geweest naar het bergplaatsje Pili. Tot aan de klim ging alles uitstekend. Daarna begon de ellende. Klim je lekker, want dat ging eigenlijk best, wordt je door de sterke wind bijna omver geblazen. Nu is dat nog niet zo erg maar steeds dat zadel wordt je toch echt niet vrolijk van. Stoppen en dan zadel goedzetten elke tien minuten is niet leuk. Dus halverwege de berg maar omgedraaid, terug naar het hotel.
Oh ik zie dat het bijna tijd is om weer te gaan eten, hmm wat een leven. Tot later dan heb ik het verder over de minibar en de laagovervliegende vliegtuigen die Nemo errug leuk vindt. Misschien dan ook al wat fotootjes. Maar alleen als ik tijd kan vinden in ons drukke vakantie schema

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *