Op weg naar de Amstel Gold Race (deel 2)

Alweer deel 2 en dat er meer mogen volgen Afgelopen zondag dus naar Limburg afgereisd om een beetje te fietsen in het Limburgse. Het is natuurlijk handig dat je weet wat je egen gaat komen als de datum van 18 april eenmaal daar is. De Amstel Gold Race wordt in tegenstelling tot wat sommige mensen denken niet in de buurt van Amsterdam verreden. Nee mensen het is een rit met heuvels, zelfs bergen in mijn ogen. In ieder geval geen duinen, dat weet ik nu wel
We reden dus op zondagmorgen om 8:15 (tja hoe verzin je het?!?!) weg om ongeveer 10:45 bij het drielandenpunt te zijn in Vaals. Leuk dacht ik want daar was ik dus ook nog nooit geweest. Toen we daar echter om hoog reden bedacht ik mij al dat we hier dus naar beneden, maar dus ook weer omhoog moesten als we hier gingen fietsen. Met de auto leek het wel heel erg stijl omhoog te gaan. Maar goed dat was van later zorg. Eerst even een kop koffie en even toiletteren na zo’n lange autorit. Patrick aka de Baron, onze vraagbaak voor fietsgerelateerde zaken, was er nog niet en had naar later bleek een niet zo fijne dag. Geflitst, handsfreeset verloren en ook nog eens niet lekker. Maar uiteindelijk bleek hij toch genoeg fit te zijn om dezelfde afstand als op en neer naar zijn werk te fietsen. De bedoeling was dat wij zo’n 60 a 65 km zouden rijden. Na wat gepiel met de routeplanner konen we op pad. Mijn eerste echte afdaling kwam er aan. Toch bij het toiletteren nog even wat wc papier meegenomen want je ken immers nie weten. Mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen.

En daar gingen we. Tijdens de afdaling wat handige tips van de Baron gekregen. Handen onderin het stuur, knieen naar binnen, pedalen horizontaal, versnelling op het grote blad en remmen los. En dan maar gaan. Nou ik kreeg al de eerste twee minuten kramp in mijn handen van het remmen. Ik haalde een snelheid van 38 of zo iets wat op een vlakke weg toch minder snel lijkt. Sommige stukken waren echt stijl waardoor het ljkt alsof je naar beneden sjodemietert. Maar we waren snel beneden en Ron kon meteen zijn eerste plaatsnaambordje “Vaals” op zijn konto schrijven.

Tja dat moet ik natuurlijk even uitleggen. Mijn medefietsers sprinten bij iedere plaatsnaambord voor de punten. Iedere overwinning is een punt. Tja je moet wat als je op zo’n fiets zit toch? Ik had en heb niet echt de kracht om daar aan mee te doen. Met de tijd dat ik mijn versnelling in de juiste stand heb staan zijn zij alweer aan het bijkomen van de sprint. Dus ik fietse er rustig achteraan.
Maar toen kwamen de eerste bergen (tov de duinen). We hebben een aantal beklimmingen gedaan die ik straks in mijn laatste kilometers zal tegenkomen. Waarvoor mij dank want dan ken ik die alvast. Goed sommige wil ik graag weer meteen vergeten. De laatste die ik tegen kom zijn de Fromberg, de Siddergrubbe en de Cauberg. Die laatste vergeten we maar. De eerste twee gingen redelijk, waren leuke klimmen. Leuke mensen tegen gekomen op de Fromberg die er niets van snapte. De wandelende mevrouw vroeg mij of we aan het klimmen waren, ik heb maar ja gezegd. Die Cauberg is gewoon niet leuk. Je draait niets vermoedend de hoek om en dat zie je 900 meters weg de lucht in schieten waar je dan tegenop moet fietsen. Ik dacht dat ik er in bleef. De berg bleek zo’n 5 tot 12% stijging te hebben. Ik geef toe ik ben afgestapt en stukje gaan lopen. Hier was met de allerlichtste versnelling door mij niet tegenop te fietsen. Maar ja de finish ligt bovenop dus ik moet straks wel. Wie weet lukt het dan wel. We gaan het zien.
Verder hebben we over de Gulperberg gereden. Hiervan bleek het stijgingspercentage gemiddeld 9,8 te zijn met een stuk van 15%. Dus nog stijler dan de Cauberg, ook ben ik afgestapt en ben naar boven gewandeld (wat al vermoeiend was) met een pakkie sap en een banaantje. Want ik moest eten meenemen maar onderweg geen tijd om te nuttigen. Ik had krentenbollen, pakje sap, twee meuslirepen, twee broodjes kaas (want daar zouden ze volgens Mart (red. Smeets) de Tour niet meer op kunnen rijden, “Mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen”) allemaal in mijn achterzakkies gestopt. Dus was deze berg een goede gelegenheid om even bij te komen. Sommige profs die voorbij reden vonden dat niet kunnen en hadden commentaar. Maar ja zij reden bij Vacansoleil, dat zegt genoeg toch
Later onderweg was Ron bezig wat foto’s te maken en zag ik mijn kans schoon. Ik was ergens in de afdaling wat vooruit komen te liggen, vraag me niet hoe, toen ik een plaatsnaambordje zag. Het stond inmiddels al 11-8 of iets dergelijks en ik stond dus nog op nul. Maar ik zag de plaatsje “Partij” en die was toen voor mij. Ik nog een sprintpoging gedaan maar zelfs dat was niet nodig. Dat was er dus één voor mij.

En toen kwamen we weer bij Vaals. Waar we dus weer omhoog moesten. We namen de Belgische kant want die was wat minder stijl maar wat langer. Maar ondertussen was ik helemaal op gefietst. Maar gek genoeg minder verrot dan een week gelden in de duinen. Maar goed. Alle goed bedoelde aanmoedigingen (waarvoor bedankt natuurlijk) van Ron en Baron ten spijt moest ik toch weer even bijkomen. Alles werd zwart en ik zwalkte voor mijn gevoel met mijn fiets over de weg. Heb de mannen maar verder gestuurd en in mijn eigen tempo op het allerlichtste verzet naar boven gefietst met een kilometertje of 6 a 7.

Eenmaal boven was het wel een goed gevoel dat ik toch helemaal naar boven ben gefietst. Deze training zat er ook weer op. Toen na een kop koffie weer 2,5 uur in de auto naar huis. En we mogen weer verder op het vlakke trainen. De duinen zijn echt vlak vergeleken bij Limburg. Ik ga in ieder geval met een goed gevoel de komende weken in. Mag ik dat zeggen, ja….dat mag ik zeggen.

Op weg naar de Amstel Gold Race (deel 1)

Het is al weer even geleden dat we wat geschreven hebben hier op de site. Voor mij helemaal want Manja was het die de eer toch nog een beetje hoog heeeft gehouden. De afgelopen maanden is het ook vrij druk geweest. We zijn allebei in een andere functie beland. En het een en ander heeft een nogal drukke tijd met zich mee gebracht. Maar goed de drukste periode ligt achter ons. We zijn in de tussentijd ook nog eens flink ziek geweest. Manja zat zelfs tegen een longontsteking aan. Maar goed, we kunnen er weer allemaal tegen aan. We zijn er weer helemaal klaar voor om sportief en gezond bezig te zijn. Voor mij begon het al begin januari. 4 januari een fietstocht in de barre winterkou gemaakt naar de Oliebollenberg in de duinen. Op een of andere manier heb ik toen besloten dat ik mij ook maar eens moest wagen om de Amstel Gold Race voor toerversie te gaan rijden. Niet erg slim natuurlijk want getraind ben ik nog niet natuurlijk. Maar daar hebben we nog alle tijd voor, naar wij dachten. De tijd ging verder en ziektes kwamen en gingen en ondertussen af en toe op de thuis op de tacx (lees: fietstrainer) proberen om enigszeins de conditie aan te scherpen of in ieder geval een begin van conditie te vinden. 14 januari begon het. De inschrijving ging open. Na tig keer proberen ben ik toch een van de 12000 mensen geworden die de Amstel Gold Race “mogen” rijden. Hoera? Yippee? Tja toch wat gemengde gevoelens. Want ik moet er nu toch echt aan geloven ieder weekend probeer ik toch wel wat kilometertjes te maken en nu ik werk in Den Haag heb laat ik de bus voor watie is en neem de fiets. Maar ja als ik eerlijk ben natuurlijk wel als het een beetje weer is natuurlijk.
Vorige week zondag stond de eerste oefenrit op het program. De Ontwakingstocht in het Driebergse landschap. Alles stond klaar maar de avond ervoor heb ik schijnbaar iets verkeerd gegeten, want die nacht heb ik een aantal keer de tegeltjes op het toilet mogen tellen en daarbij vonden de honden het leuk om om 4 uur wakker te worden. Dus helaas voor mij geen Ontwakingstocht, ik ging nog even lekker het bed in. In de week erna ging het weer en ben een tweetal keer met de fiets naar Den Haag gereden. Het gaat steeds beter. De tijd teruggebracht van 45 minuten naar 40
Afgesproken met Ron dat we afgelopen een rondje zouden fietsen. Hij zou met een collega rijden en ik mocht mee. En als het mij te ver zou worden zou ik terugkeren en naar huis fietsen. Maar eenmaal zondagmorgen bleek het “stront van de dijk” te regenen. Na verschillende sms’jes heen en weer, toch maar besloten om een klein rondje te fietsen. Ik moest immers om 12:00 uur thuis zijn want er wachtte een verjaardag waar we naar toe zouden gaan. We spraken af bij de “Ski berg”. Tijdens het wachten ben ik maar een aantal keer het heuveltje op en neer gereden. En meteen een beetje het dalen geoefend want daar poep ik toch nog 7 kleuren voor Even later toen hij aan kwam bleek dat zijn collega ook mee ging en reden we richting Wassenaar, zo naar de duinen richting Katwijk. Eigenlijk had ik al mij twijfels om verder te rijden. Ik dacht: Katwijk dat is toch heel ver? Maar goed ik reed toch maar mee, ik reed immers mee met echte sporters die hier al vaker hadden gereden. Alles ging in principe goed en ik had geen last van spieren of knieen. Eenmaal in de duinen was de op en neer gaande weg toch voor een, en dat mag ik gerust zeggen, nog ongetrainde fietser best zwaar te noemen. Heen kon ik het nog wel volgen, maar toen hadden we wind mee :-) . Of ik het kon volgen omdat mijn medefietsers zich aanpaste weet ik niet. Doet er wat mij betreft niet toe. Ik vond het voor mijzelf lekker gaan. Sport is toch eigenlijik wel egoistisch. Kan natuurlijk ook dat ik mijzelf heb ingehouden om mijn medefietsers ……nee dat denk ik niet  :-) In Katwijk aangekomen gingen gingen we langs de boulevard nog even hard windmee fietsen. Ik deed het rustig aan en liet de andere maar gaan. Snelheden over de 50 werden door beiden gehaald. Mijn snelheid bleef daar aanzienlijk bij achter. Maar leeggereden had ik mijzelf wel. Maar het gevolg merkte ik later pas.
En dan moesten we nu terug. Kwa tijd zou het niet uit maken of we binnendoor of buitenom zouden gaan. Wat dat mocht betekenen wist ik niet. Ik had hier immers nog nooit gefietst. Weet ik dan wat sneller gaat. Dus ik volgde en ploeterde want de duinen leken voor mijn gevoel wel de Limburgse heuvels. De tijd tikte door en in mijn hoofd maakte ik de afweging of ik zou bellen dat ik 12:00 met geen mogelijkheid zou kunnen halen of dat ik alle zeilen bij zou zetten om harder te fietsen om het toch te halen. Na in Wassenaar nog een stukje verkeerd gereden te zijn kwam ik uiteindelijk om 12:45 thuis aan. Dus veel te laat. Gelukkig werd helpende hand door Ron geboden zodat ik Manja kon aflossen op het feestje. Ondertussen was de zon weer gaan schijnen maar met tong tussen de spaken en (plastisch gezegd) pijn in mijn hol, heb ik toch maar liefst 80 km gefietst. En dat voor een klein rondje. Ik ben benieuwd wat heren fietsers dan zien als groot rondje.
Volgende week staat de verkenning van de heuvels in Limburg op het programma. Na de duinen van dichtbij gezien te hebben ben ik benieuwd wat ik daar kan verwachten. Ach we blijven maar fietsen, al ga ik morgen wel met de bus naar Den Haag. ….Spierpijn

Een hele moeie blije Nemo en een halve speelgoedwinkel

Hoi allemaal,
Nou, dat is wel een heel goed begin wat betreft mijn voornemen om wat vaker te bloggen in 2009. Alweer een blog, maar ik ga het dit keer kort houden hoor (proberen althans)!
Maar ik moet toch nog even wat bloggen over het verjaardagsfeest van onze Nemo. Wat was het allemachtig druk, het was 5 uur voor ik het wist en ik heb volgens mij niemand ook maar iets te eten of te drinken gegeven, ik heb alleen maar mensen binnen gelaten en weer uit gelaten en jassen gepakt enzo en heel af en toe even met iemand gekletst over een 538 concert van Kane of andere belangrijke dingen, he Liesbeth???
Maar echt super dat er zoveel mensen waren, alleen heb ik niemand even persoonlijk aandacht kunnen geven, ik heb gelukkig nog even met mijn Ernestootje kunnen knuffelen omdat hij er was voordat de rest van de visite kwam. Gelukkig kon dat nog even, want ik zie Ernesto natuurlijk nooit genoeg en na 23 jaar moet ik hem nog altijd even knuffelen als ik hem weer zie! En de kids zijn al net zo blij als ik als zij (peet)oom Ernesto zien.
En toen stroomde de visite binnen, allemaal Nemo zijn favoriete personen, hij wist niet wat hem overkwam! Daar waren onder andere “meester” Robin, wat natuurlijk prachtig is als de liefste zwemleraar en (bijna fulltime) leerkracht even de tijd vindt om met zijn al net zo lieve vriendin Daniëlle bij je op bezoek te komen. En natuurlijk peettante Liesbeth met alle aanhang, opie, die alles wat ingepakt is meteen uit de verpakking wil slopen voor zijn favo kleinzoon en dan niet begrijpt dat dit niet al te handig is (want wat Nemo wil gebeurt ook) en omie die voor mij de visite van drinken heeft voorzien, geholpen door oma de koffietapper, die gelukkig niet vergat de koffiepads te wisselen :-) . En ik had een geweldige hulp aan Hugo, zo’n zoon moet je hebben!
Juffrouw (to be voor Nemo ;-) ) Cindy kwam ook nog even langs in de gauwigheid, voordat René zijn leven zou gaan wagen om de Kerstversiering op school er af te halen en Lana zorgde alvast voor de eerste tekening op he bord die niets met Kerst te maken had.
En dan nog mijn dinnetje Brennie met “Mickey, Yana en Dari” (ze heten anders hoor, maar Nemo blijft zr zo noemen) en papa Mart die nog even de hondenbench ging bestuderen en voor ons gaat completeren met een springveer.
Gelukkig had ik in het voorbijgaan nog even tijd om af en toe de kleine Dennis over zijn bolletje te aaien, wat een heerlijk ventje, alle visite die weg ging moest even zeggen dat het wel een heeeeeeeele lieve baby is (goed gedaan, Pieter en José;-) .
Als klap op de vuurpijl kwam toen ook nog Nemo zijn grote vriend en idool Leander met zijn 2 broers en papa en mama. Nemo is helemaal fan van hem, ze delen dezelfde liefde voor Cars en kunnen hier dan ook uren samen mee spelen (en zowaar ook samen DELEN) en Nemo wil nu ook zijn haar lang laten groeien, in navolging van Leander zijn prachtige krullen, wat ik helemaal niet erg vind, want ik houd van lang haar bij jongens!
Toen ook nog onverwacht Lotje (zoals Nemo zegt) & Luc kwamen (want ik dacht dat die niet zouden komen omdat Marianne in de nachtdienst zat, dus ik had Nemo al verteld dat die er niet zouden zijn), was zijn geluk helemaal compleet!
Om dan nog maar te zwijgen van alle ooms, tantes, nichtjes, neven, vrienden en vriendinnen die er allemaal waren.  Allemaal heel erg bedankt voor jullie komst, we vonden het super dat jullie er allemaal waren, alleen waren we een beetje beduusd door alle drukte (de hele taart die Pat gemaakt had was gewoon op!). En wat een cadeaus heeft onze jongen gekregen en Arwen is ook erg verwend. Tante Anneke, die schat, kwam nog even na haar werk en moest heel erg lachen toen ze al dat speelgoed zag en ze bedacht, dat wij wel een concurrerende speelgoedwinkel konden beginnen tegenover “haar” Intertoys.
En morgen gaat het gewone leven weer beginnen, Arwen moet weer naar school en Pat weer aan het werk. Ik heb gelukkig nog een dagje vrij om alle puinzooi op mijn gemakje op te ruimen en het speelgoed allemaal een plekje te geven (gelukkig dat we niet verhuisd zijn, dat bedacht ik me ook toen ik ons huis vandaag zo bomvol visite zag zitten, dat past toch echt niet in een huis met minder vierkante meters) en ’s avonds ga ik weer naar aquarobics. Nemo gaat woensdag nog trakteren op de creche en dan zijn alle feeselijkheden weer voorbij tot mei (hee, dat rijmt). Dan gaan we weer “gewoon” doen: (veel en hard) werken, lijnen, sporten en de komende maanden gaan we ook nog ons huis opknappen (nieuwe badkamer en keukenapparatuur enz.).
Dus na deze gezellige drukke dag gaat het harde leven weer beginnen! Heel veel liefs voor jullie allemaal en ik heb ook weer afspraken gemaakt voor heel 2009, want met niemand heb ik even lekker rustig kunnen kletsen en er zijn ook nog een hoop spellen die er nog gespeeld moeten worden en NEE PIETER, je gaat echt niet alles winnen!!! Iedereen tot de volgende (waarschijnlijk rustiger!) afspraak.

Manja en de rest

Goed voornemen voor 2009?!?

Hallo allemaal,
Allereerst voor iedereen een heel gelukkig 2009! Eindelijk ga ik weer eens een blog schrijven, sorry voor de lange afwezigheid. Excuus is uiteraard dat we het erg druk gehad hebben, maar zoals we uit Luxemburg al opgemerkt kregen, verbleven we wel HEEL lang op het zonovergoten Kos… Tja, dat zou best lekker zijn, maar dat was toch echt afgelopen na 2 heerlijke weken. Maar volgens Patrick Uijl hebben we deze blog zo lang laten staan, zodat iedereen jaloers op ons zou zijn! Kan ook nauurlijk! Maar aangezien ik een nieuwe laptop heb gekregen bij mijn nieuwe mobiele telefoon, is er toch echt geen reden om niet even een stukje te bloggen. Alleen er zullen vandaag geen foto’s bij geplaatst worden, want Pat is taarten aan het bakken voor het verjaardagsfeest van Nemo morgen. Dus die is druk bezig en ik weet nog steeds niet hoe het moet, ik ben en blijf een kneus op de computer…
Maar goed, wat heeft ons de afgelopen maanden bezig gehouden? Even samenvatten! Na onze vakantie zijn de pups weg gegaan en het gaat met alle 6 hartstikke goed. Dat is natuurlijk ontzettend fijn en we horen nog regelmatig van de baasjes hoe het met ze gaat en zien ook veel foto’s enzo op Hyves, zodat we ook kunnen zien dat het goed met ze gaat. Alle baasjes zijn blij met de pups en dat is waar we uiteraard op gehoopt hadden.
Max is zo te horen nog steeds de braafste van het stel, was in 1 dag al zindelijk en hij zit al op jachttraining, omdat hij zo graag wil werken. Rossi is een mooie stevige, echte lab geworden en doet goed zijn best op de puppycursus, hoewel hij wel een beetje een ondeugd is. Boy is toen hij nog heel klein was, erg ziek geweest, maar dankzij de goede zorgen van Lia er weer helemaal bovenop gekomen gelukkig en zij zet steeds op Hyves dat het zo’n superhond is. En geen van de honden zijn, voor zover wij hebben gehoord, bang geweest voor het vuurwerk, wat heerlijk is dat!!!
Apple is de baas over haar grote broer Guilty en slaapt iedere nacht bovenop zijn kop. Lady eet de hielen op van de maillots van de kinderen van haar baasjes op, maar is ook superlief als we de verhalen van oma Riet geloven moeten! En onze Sirius is een ontzettende schat, maar het duurde heel erg lang voordat hij zindelijk was, hij blijft dan toch kennelijk Loena’s kleine jongen en maakte er dus even vrolijk een zooitje van :-( . Maar nu is hij voor een paar weken bij tante Willy en daar was hij in 1 dag helemaal zindelijk, ’s nachts ook.
Bij tante Willy is het de afgelopen weken helemaal niet leuk geweest. Sirius is bij haar omdat Loena loops is en Sirius toch wel extra aandacht voor zijn moeder had en we niet zitten te wachten op nog een nestje (en al helemaal geen inteelt). We hebben zelfs voor de zekerheid Loena 2 prikken (100 euro!!!) laten geven om evt. bevruchting te voorkomen. Het was nl. laat te zien dat Loena loops was omdat ze alles keurig schoon houdt en Loena en Sirius ziten natuurlijk bij elkaar.
Maar gelukkig kon Sirius bij tante Willy terecht, wat zouden we toch zonder haar moeten, helemaal NIETS! Eerste Kerstdag ging ze in het Rijswijkse bos wandelen met Kyra en Sirius en tot haar (en ieders) grote schrik is Kyra tijdens het spelen met Sirius zomaar ineens dood neergevallen. Ze was pas 6 1/2 jaar. Kyra is opgehaald door de dierenambulance en naar de dierenarts gebracht, toevallig Dr. Leezer, die alleen nog maar kon zeggen dat Kyra direct overleden moet zijn, waarschijnlijk t.g.v. een hartstilstand.
Jullie begrijpen dat tante Wil heel verdrietig is en Kyra heel erg mist, maar ze is wel zo ontzettend lief geweest om Sirius bij haar te houden en hij is haar ook wel tot steun zegt ze. We hebben vorige week zaterdat afscheid genomen van Kyra en daarna is zij gecremeerd. Tante Wil heeft afgelopen maandag de as uitgestrooid op de plek in het bos waar ze overleden is en sowieso was het Rijswijkse bos Kyra haar favoriete plekje. Maar hier dus even een stukje op onze site als eerbetoon voor een ontzettend lieve hond en een supertrouwe vriendin voor tante Willy en alle andere mensen om haar heen. Kyra, we zullen je missen en speel maar lekker met Nala in de hondenhemel!
En nu is Sirius nog een week bij tante Willy en hij is op dit moment mee naar Brabant, in een rugzak in de trein. Ik denk niet dat Sirius nog terug wil komen, want hij krijgt bij tante Wil echt alle aandacht.
Verder gaat het met de kinderen allemaal goed. De feestdagen zijn ook echt feestelijk geweest, de Sint heeft weer een heleboel cadeautjes gebracht dus kennelijk waren Arwen en Nemo heel erg lief geweest. Ook met de Kerst waren er cadeautjes en hebben we de opa’s en oma’s gezien en ook de familie Morris, die over een half jaartje zal worden uitgebreid met een vierde gezinslid, dus wij worden weer oom en tante en nichtje en neefje. Leuk, he?
Met de Kerst zijn we naar de musical Floddertje geweest en naar de film, High school musical 3, senior year en ook nog naar een oecumenische kinderkerstviering, wat Arwen prachtig vond, maar Nemo vond hier niets aan. Verder hebben we voor op de PS2 “Sing star High school musical” gekocht en kan Arwen naar hartelust duetten zingen met haar idool Troy. Dus dat hebben we ook veel gedaan in de Kerstvakantie!
Arwen doet erg haar best op school en juffrouw Cindy is heel tevreden over haar. En Nemo is gisteren alweer 3 jaar geworden. Hij doet al erg zijn best om alles op het potje te doen en dat gaat ook heel erg goed. Hij wordt al een hele grote jongen. We gaan hem ook al inschrijven voor de Passe Partout, hij wil zelf ook heel graag naar school. Hij heeft het ook super naar zijn zin bij Jip&Janneke.
Bij onszelf zijn er ook nogal wat veranderingen gaande. Allereerst zijn we sportief aan het worden (jaja!!!). Pat wil in april mee gaan doen aan de amateurvariant van de Amstel Gold Race (AGR voor kenners, ik meld dit maar even, want dat scheelt weer als ik er in mijn volgende blogs over schrijf, kan ik het afkorten). Hij gaat deze dan rijden met Ron en Patrick en misschien nog wat mensen van zijn werk, hij heeft in ieder geval al een Siemensfietsoutfit. Ikzelf ga 3 keer per week sporten, curves met Arwen haar juf, Cindy, wat ook een hele gezellige en lieve meid is en dan nog een keertje aquarobics doen met mijn dinnetje Brenda (maar dat deden we al). Allemaal voor de lijn, want ik ben het gevecht met de overtollige kilo’s weer eens aan gegaan en de eerste 10 kg. zijn er al af in de afgelopen 6 weken. Ik ben dus heel blij en het gaat me goed af, het kost me weinig moeite allemaal.
Vanaf februari gaat Pat veranderen van baan, hij heeft een nieuwe functie binnen Siemens, nu op het hoofdkantoor in Den Haag. En ik ga dan ook mijn werk voor de BIG afronden en voor 50% op de woning werken, omdat ik in 2009 ga starten met een opleiding orthopedagogiek en hiervoor 20 uur per week werkzaam moet zijn in een pedagogische setting. Bovendien kan ik dan 1 baan eens een keer helemaal goed (naar mijn idee) doen, want 2 kleine contracten werkt eigenlijk niet echt voor iemand die altijd alles perfect wil weten en doen (zoals ik). Een heleboel veranderingen dus de afgelopen maanden en ook de komende maanden!
En dit zijn de afgelopen maanden even kort samengevat en dan heb ik nog niet eens verteld over het geweldige feest ter ere van mijn moeder haar 60ste verjaardag, waarvoor ik een stuk geschreven had waarom ik zelf het hardst moest huilen (lekker hoor, en zo slecht was het helemaal niet). En ik kan natuurlijk ook niet alle leuke opmerkingen van de kids opschrijven, al zal ik wel de opmerking van Arwen even vermelden toen ik het Kerstverhaal van Dick Bruna voorlas. Ik las (ik citeer): “En toen gaven zij (de 3 wijzen, red.), de wierrook, de mirre en het goud, want dat hadden ze voor Hem meegebracht”. En toen vroeg Arwen: “Voor wie hadden ze dat meegbracht?”, dus ik zei: “Voor Jezus!”, waarna je haar na zag denken en waarna ze zei:”Voor als hij groot is!”.
Verder worden we ook lichtelijk gestoord van Nemo zijn Cars-obsessie, hij heeft aan iedereen een bepaalde Carsauto gevraagd voor zijn verjaardag, met “banden op zijn oogjes” (een scene uit de film). Pat heeft hem gekocht bij iemand die deze auto’s uit Amerika invoert, want verder was deze nergens te vinden. En hij wil deze auto morgen op de taart gaan zetten. Ik ben heel benieuwd wat Nemo er van vindt!
Nou, dit waren de afgelopen 3 maanden in een notendop en ik zal proberen om weer eens iets vaker te bloggen. Hopelijk wil Pat ook nog wat foto’s op de site zetten (bijvoorbeeld van Arwen, die echt helemaal geen tanden meer in haar mond heeft, maar wel een fietsenstalling van hier tot Tokyo, of van Loena die helemaal super in conditie is of van de jarige Nemo).
Tot de volgende blog! Liefs, Manja