Op weg naar de Amstel Gold Race (deel 1)


Het is al weer even geleden dat we wat geschreven hebben hier op de site. Voor mij helemaal want Manja was het die de eer toch nog een beetje hoog heeeft gehouden. De afgelopen maanden is het ook vrij druk geweest. We zijn allebei in een andere functie beland. En het een en ander heeft een nogal drukke tijd met zich mee gebracht. Maar goed de drukste periode ligt achter ons. We zijn in de tussentijd ook nog eens flink ziek geweest. Manja zat zelfs tegen een longontsteking aan. Maar goed, we kunnen er weer allemaal tegen aan. We zijn er weer helemaal klaar voor om sportief en gezond bezig te zijn. Voor mij begon het al begin januari. 4 januari een fietstocht in de barre winterkou gemaakt naar de Oliebollenberg in de duinen. Op een of andere manier heb ik toen besloten dat ik mij ook maar eens moest wagen om de Amstel Gold Race voor toerversie te gaan rijden. Niet erg slim natuurlijk want getraind ben ik nog niet natuurlijk. Maar daar hebben we nog alle tijd voor, naar wij dachten. De tijd ging verder en ziektes kwamen en gingen en ondertussen af en toe op de thuis op de tacx (lees: fietstrainer) proberen om enigszeins de conditie aan te scherpen of in ieder geval een begin van conditie te vinden. 14 januari begon het. De inschrijving ging open. Na tig keer proberen ben ik toch een van de 12000 mensen geworden die de Amstel Gold Race “mogen” rijden. Hoera? Yippee? Tja toch wat gemengde gevoelens. Want ik moet er nu toch echt aan geloven ieder weekend probeer ik toch wel wat kilometertjes te maken en nu ik werk in Den Haag heb laat ik de bus voor watie is en neem de fiets. Maar ja als ik eerlijk ben natuurlijk wel als het een beetje weer is natuurlijk.
Vorige week zondag stond de eerste oefenrit op het program. De Ontwakingstocht in het Driebergse landschap. Alles stond klaar maar de avond ervoor heb ik schijnbaar iets verkeerd gegeten, want die nacht heb ik een aantal keer de tegeltjes op het toilet mogen tellen en daarbij vonden de honden het leuk om om 4 uur wakker te worden. Dus helaas voor mij geen Ontwakingstocht, ik ging nog even lekker het bed in. In de week erna ging het weer en ben een tweetal keer met de fiets naar Den Haag gereden. Het gaat steeds beter. De tijd teruggebracht van 45 minuten naar 40
Afgesproken met Ron dat we afgelopen een rondje zouden fietsen. Hij zou met een collega rijden en ik mocht mee. En als het mij te ver zou worden zou ik terugkeren en naar huis fietsen. Maar eenmaal zondagmorgen bleek het “stront van de dijk” te regenen. Na verschillende sms’jes heen en weer, toch maar besloten om een klein rondje te fietsen. Ik moest immers om 12:00 uur thuis zijn want er wachtte een verjaardag waar we naar toe zouden gaan. We spraken af bij de “Ski berg”. Tijdens het wachten ben ik maar een aantal keer het heuveltje op en neer gereden. En meteen een beetje het dalen geoefend want daar poep ik toch nog 7 kleuren voor Even later toen hij aan kwam bleek dat zijn collega ook mee ging en reden we richting Wassenaar, zo naar de duinen richting Katwijk. Eigenlijk had ik al mij twijfels om verder te rijden. Ik dacht: Katwijk dat is toch heel ver? Maar goed ik reed toch maar mee, ik reed immers mee met echte sporters die hier al vaker hadden gereden. Alles ging in principe goed en ik had geen last van spieren of knieen. Eenmaal in de duinen was de op en neer gaande weg toch voor een, en dat mag ik gerust zeggen, nog ongetrainde fietser best zwaar te noemen. Heen kon ik het nog wel volgen, maar toen hadden we wind mee :-) . Of ik het kon volgen omdat mijn medefietsers zich aanpaste weet ik niet. Doet er wat mij betreft niet toe. Ik vond het voor mijzelf lekker gaan. Sport is toch eigenlijik wel egoistisch. Kan natuurlijk ook dat ik mijzelf heb ingehouden om mijn medefietsers ……nee dat denk ik niet  :-) In Katwijk aangekomen gingen gingen we langs de boulevard nog even hard windmee fietsen. Ik deed het rustig aan en liet de andere maar gaan. Snelheden over de 50 werden door beiden gehaald. Mijn snelheid bleef daar aanzienlijk bij achter. Maar leeggereden had ik mijzelf wel. Maar het gevolg merkte ik later pas.
En dan moesten we nu terug. Kwa tijd zou het niet uit maken of we binnendoor of buitenom zouden gaan. Wat dat mocht betekenen wist ik niet. Ik had hier immers nog nooit gefietst. Weet ik dan wat sneller gaat. Dus ik volgde en ploeterde want de duinen leken voor mijn gevoel wel de Limburgse heuvels. De tijd tikte door en in mijn hoofd maakte ik de afweging of ik zou bellen dat ik 12:00 met geen mogelijkheid zou kunnen halen of dat ik alle zeilen bij zou zetten om harder te fietsen om het toch te halen. Na in Wassenaar nog een stukje verkeerd gereden te zijn kwam ik uiteindelijk om 12:45 thuis aan. Dus veel te laat. Gelukkig werd helpende hand door Ron geboden zodat ik Manja kon aflossen op het feestje. Ondertussen was de zon weer gaan schijnen maar met tong tussen de spaken en (plastisch gezegd) pijn in mijn hol, heb ik toch maar liefst 80 km gefietst. En dat voor een klein rondje. Ik ben benieuwd wat heren fietsers dan zien als groot rondje.
Volgende week staat de verkenning van de heuvels in Limburg op het programma. Na de duinen van dichtbij gezien te hebben ben ik benieuwd wat ik daar kan verwachten. Ach we blijven maar fietsen, al ga ik morgen wel met de bus naar Den Haag. ….Spierpijn

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *