Stemacteren


Het is al weer even geleden dat ik een blogbericht geschreven heb. Vijf jaar maar liefst. Er zijn een heleboel dingen gebeurd afgelopen jaren maar die ga ik niet allemaal benoemen hier. Ik ga nu een jaar terug. Op deze datum een jaar geleden startte ik met een nieuwe cursus. En misschien we een heel nieuwe toekomst. Ik had mij eindelijk opgegeven voor de cursus Stemacteren. Vele die mij persoonlijk kennen weten dat ik al langere tijd iets met stemmen heb. Rare stemmetjes doen, imitaties en een tik om bij een animatiefilm altijd te moeten weten wie de stemmen doen met uiteraard de droom dat een van die stemmen ooit van mij zou zijn. Van die dingen.

Die fascinatie voor stemmen kwam bij mij al erg vroeg. Al sinds de lagere school is meester imitator Robert Paul mijn grote held. Ik leerde hele sketches uit mijn hoofd van zijn theatershow. Vaak werd mij op feestjes of zo maar gevraagd, joh jij kan die en die toch zo goed na doen, doe ff dan? En ik: Nee niet op commando, dan kan ik het niet. Only in the comfort of your own home πŸ™‚ Reden is denk ik bescheidenheid, verlegenheid en bovendien het stotteren waar ik toch ook al vanaf de lagere school mee rond loop, al was en is dat niet heel erg trouwens. Het gekke was alleen wel, bij ‘stemmetjes doen’ stotterde ik nooit. Op een gegeven moment wilde ik toch kijken of ik met mijn stem mee kon doen ondanks het gestotter.

Eerst was er niets en later volgde ik veelal de site van Stemacteren.nl want dat was de enige plek die een cursus stemacteren aanbood en toch steeds weer naast mij neergelegd door de twijfel en onvoorziene omstandigheden. Tot vorig jaar dus. Toen besloten dat het nu of nooit was. Ik had de keuze of de gewone basisworkshop volgen van een 20-tal weken of een drie daagse praktijkcursus en 20 huiswerklessen. Ik koos voor de laatste. Drie dagen naar Leiden voor de basisworkshop stemacteren.

In de auto onderweg naar Leiden gaat er van alles door je heen hoe het zou zijn. Eenmaal aangekomen was alles natuurlijk geheel anders πŸ™‚ Ik kwam binnen in een lokaal met twee cabines en een aantal stoeltjes in een kring en werd welkom geheten door cursusleider Barnier Geerling. Ik was gelukkig niet de enige die totaal niet wist wat er zou gaan gebeuren en toch een afwachtende houding aannam. Die ging echter snel weg want na de kennismaakingsronde moest er gewerkt worden. Allereerst kregen we te horen wat stemacteren nu eigenlijk is. We gingen tekst bekijken en leerden hoe deze te interpreteren en hardop voordoen. Nu zat ik natuurlijk al met samengeknepen billen want het was net als vroeger op school als je een beurt ging krijgen. Toch ging dat gevoel snel weg. Ik denk omdat je ziet dat iedereen in het zelfde schuitje zit en dit ook voor het eerst doet. Het is dus voor iedereen spannend. Na het oefenen in de kring gingen we die cabines in om onze stem op te nemen terwijl de rest naar je zit te kijken met een hoofdtelefoon op. Ook dat is in eerste instantie ontzettend raar. In een heel ver verleden heb ik ooit wat dingen gedaan bij de lokale omroep in Rijswijk maar dat was met techniek en niet achter een microfoon. Ja toen ik klein was thuis achter de microfoon op je slaapkamertje wat brabbelen dat deed ik wel. Maar dit was andere koek. Het is echt heel raar om je eigen stem terug te horen in het begin, maar het went wel. Ik weet nog goed dat ik na de eerste dag thuis kwam en heel euforisch was, want wat was dit gaaf. Bovendien mocht ik nog twee dagen. Nog twee leerzame dagen vol plezier. En in een van die dagen kregen we ook nog de les animatiefilm inspreken. Daar had ik sowieso naar uitgekeken. We kregen eerst les van Beatrijs Sluijter om vervolgens zelf een stukje in te spreken van de film Monsters vs Aliens. Hier kreeg ik echt een behoorlijke adrenaline kick van.

Die drie dagen vlogen om en drie keer kwam ik thuis met een enorm enthousiast gevoel en het idee dat je dit ook wilt doen ‘later’ als je groot bent. Nu waren we als leerlingen op onszelf aangewezen om twintig weken lang opdrachten te maken en theorielessen achter de computer te volgen. Daarna zouden we weer samen komen voor de opnamen van een echte demo. Dat werd dus veel oefenen. Na twee dagen na de cursus kreeg ik echter al een bericht van de cursusleider dat ik toch wel geschikt zou zijn om werk met de stem professioneel aan te pakken en of ik mee wilde doen met de vervolgcursus. Dat was toch wel een aardige opsteker. Uiteindelijk ben ik wat later in het jaar ook in een vervolgcursus gestart en werden we samen met nog vier anderen klaar gestoomd om je te begeven in de wondere wereld van stemmenland met een professionele stemdemo. Dat is zeker niet gemakkelijk, want je bent niet de enige die bij studio’s aanklopt met een demo. Ik heb gelukkig een heleboel positieve reacties mogen ontvangen op de demo.

Kan ik mij nu stemacteur noemen, heb ik mij heel lang afgevraagd toen ik deze site maakte. Ja en nee heb ik mij bedacht. Ja omdat ik mij aanbied om teksten voor mediaproducties in te spreken, maar ook nee, omdat ik nog een rookie ben en nog veel te leren heb. Bovendien heb ik de 10.000 uur regel van psycholoog Anders Ericsson nog lang niet gehaald.

Afgelopen jaar heb ik echter wel een deel van mijn droom weten waar te maken, ‘iets’ met mijn stem doen. Het resultaat kun je bij demo’s op mijn site horen πŸ™‚

Wat gaan jullie doen om je dromen uit te laten komen?

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *