Prince is dood, lang leven…ja wie eigenlijk


Er zijn soms van die dagen dat je nog weet waar je was en wat je deed toen er iets in de wereld gebeurde. Je kent die clichés vast wel. Ik heb dat een klein beetje. Ik weet dat ik in de auto zat en Manja naar haar werk had gebracht toen Prinses Diana dat fatale ongeluk had en dat ik aan de buis gekluisterd zat bij CNN toen Michael Jackson overleed of dat ik in de klas 3 (nu dus groep 5) zat dat mijn klasgenootje naast me tegen mij zei op 9 december John Lennon is vermoord he. Waarop ik antwoordde: Wie is John Lennon? Van anderen zou ik het eerlijk gezegd echt niet weten. Op een of andere manier liep ik vanavond met flarden verhaal in mijn hoofd waarop ik dacht, kom ik schrijf maar weer eens een blog.

Het begon al een paar dagen geleden. Een collega deelde een bericht op Facebook dat Prince een noodlanding moest maken met zijn vliegtuig. Dit bleek achteraf, als ik het wel heb, om een ziekenhuisbezoek te zijn gegaan vanwege een griep waarmee de man toch nog schijnt te hebben opgetreden. En dan ineens vandaag rond 7 uur stond ik te koken en tegelijk even Facebook checken, want wat moet je anders, en nu een bericht “Prince is dood” en nog een en nog een. Het kon bijna niet waar zijn voor mijn gevoel. Komende dagen komen er vast weer berichten van iedereen die hem zo fantastisch vindt etc. Of de belachelijke tweets van onze bekende Nederlanders. Ik noem geen namen, maar iedereen weet wel wie 😉 Begrijp me goed ik heb niet zo heel veel met de muziek van de man. Goed, ik heb dan wel vrij veel van zijn platen in mijn iTunes-bibliotheek staan maar gek genoeg als ik bij “shuffle” Prince voorbij hoor komen zap ik vaak toch door. Maar toch, als je na gaat zitten er tussen al die nummers ook echt wel geniale stukken bij. Daarbij komt, ik ben zo’n beetje opgegroeid met de man, tenminste zijn muziek dan. Tachtiger jaren he.
Ik was toen ik klein was fan van Elvis en nam met een cassetterecorder (dat is zo’n…ach laat maar, Google is your friend 😉 ) uitzendingen van Goud van Oud op. Uit de kamer naast de mijne kwam Soul en Funk uit de luidsprekers. The Jacksons, Earth, Wind & Fire, Luther Vandross, Marvin Gaye, James Brown, dat soort giganten en dus ook Prince. Mijn interesse bleef vooral hangen bij de muziek van The Jacksons. Stiekum het album Thriller pikken als je broer er even niet is en op je eigen pick-upje afspelen met een kniftig geluid. Met albums van Prince heb ik dat volgens mij niet gedaan. Ik kreeg later, ja dat had je toen ook nog, een plaat van Prince op een cassettebandje. Around the World in a Day heette de plaat. Ik heb hem nog. Een geweldige album. Mijn absolute favoriet: “Raspberry Beret”. Als ik mijn favoriete nummer zou moeten uitkiezen dan zal dat deze zijn of “Lets go Crazy”. Daar zullen de echte Prince fans waarschijnlijk vast een andere mening over hebben.
Ik vind het wel jammer dat ik de man nooit live heb gezien. Wat ik begreep van mijn broer waren dat de beste live concerten. Zelfs al stond je in de stromende regen. Oke, ik heb wel eens iets anders laten stromen bij een concert en nee niet wat je nu denkt. Het waren tranen. Pff tja het is niet makkelijk om er voor uit te komen. Ik kon dus naar het eerste concert van Michael Jackson in de Kuip op 5 juni 1988. Kaartje gekregen voor mijn verjaardag en zou samen met mijn broers daar naar toe gaan. Ik had een kaart, maar mijn andere broer de andere twee kaarten en laat de sukkel de kaarten nou kwijt zijn geraakt. Dus daar stonden we met zijn tweeën, broer drie (die de kaarten dus was kwijt geraakt) was al niet meer meegegaan, om toch nog te vergeefs te proberen een zwart kaartje te bemachtigen. Van af de rand van het stadion nog wel even geluisterd maar toen maar gefrustreerd richting huis gegaan. Maar dat is uiteindelijk wel goed gekomen bij het concert in 1992. Maar Prince had ik dus graag ook nog wel live willen zien.
Zo verlaten beetje bij beetje heel wat musicale iconen uit de jaren 70/80 deze aardkloot en dan is het pas april. Van Bowie, Maurice White en dan nu Prince. Vanavond zei ik nog tegen de kinderen die Prince eigenlijk niet goed kennen of zelfs niet kennen dat voor mijn gevoel hij een van jaren 80 supersterren was. Je had Michael Jackson, Whitney Houston, Madonna, misschien George Michael en dus Prince. Als solo artiesten beheersten zij de hitparades. Hou me ten goede, ik zal er best een paar vergeten zijn. Maar zoals Prince, die zo’n superster is of was, die alle instrumenten zelf inspeelde, superhits schreef voor anderen, zo’n artiest is er toch eigenlijk nu niet meer? Nou ja, misschien Pharrel Williams, maar dat is toch anders. Laten ik het er maar op houden dat dit soort artiesten uniek in hun soort zijn. Vergelijk het met componisten als Mozart, Bach etc. Ik las ergens in een reactie dat met het wegvallen van deze artiesten ook je verleden steeds een beetje omvalt. Begrijpelijk en snap de reactie ook maar de muziek blijft en dat is het eigenlijk het mooie. Mijn verleden valt niet om maar blijft door de alle nagelaten muziek fier overeind. Ik zet Around the World in A Day nog even op, deze keer vanaf iTunes.

Prince is dood, lang leve Prince!