Prince is dood, lang leven…ja wie eigenlijk

Er zijn soms van die dagen dat je nog weet waar je was en wat je deed toen er iets in de wereld gebeurde. Je kent die clichés vast wel. Ik heb dat een klein beetje. Ik weet dat ik in de auto zat en Manja naar haar werk had gebracht toen Prinses Diana dat fatale ongeluk had en dat ik aan de buis gekluisterd zat bij CNN toen Michael Jackson overleed of dat ik in de klas 3 (nu dus groep 5) zat dat mijn klasgenootje naast me tegen mij zei op 9 december John Lennon is vermoord he. Waarop ik antwoordde: Wie is John Lennon? Van anderen zou ik het eerlijk gezegd echt niet weten. Op een of andere manier liep ik vanavond met flarden verhaal in mijn hoofd waarop ik dacht, kom ik schrijf maar weer eens een blog.

Het begon al een paar dagen geleden. Een collega deelde een bericht op Facebook dat Prince een noodlanding moest maken met zijn vliegtuig. Dit bleek achteraf, als ik het wel heb, om een ziekenhuisbezoek te zijn gegaan vanwege een griep waarmee de man toch nog schijnt te hebben opgetreden. En dan ineens vandaag rond 7 uur stond ik te koken en tegelijk even Facebook checken, want wat moet je anders, en nu een bericht “Prince is dood” en nog een en nog een. Het kon bijna niet waar zijn voor mijn gevoel. Komende dagen komen er vast weer berichten van iedereen die hem zo fantastisch vindt etc. Of de belachelijke tweets van onze bekende Nederlanders. Ik noem geen namen, maar iedereen weet wel wie ūüėČ Begrijp me goed ik heb niet zo heel veel met de muziek van de man. Goed, ik heb dan wel vrij veel van zijn platen in mijn iTunes-bibliotheek staan maar gek genoeg als ik bij “shuffle” Prince voorbij hoor komen zap ik vaak toch door. Maar toch, als je na gaat zitten er tussen al die nummers ook echt wel geniale stukken bij. Daarbij komt, ik ben zo’n beetje opgegroeid met de man, tenminste zijn muziek dan. Tachtiger jaren he.
Ik was toen ik klein was fan van Elvis en nam met een cassetterecorder (dat is zo’n…ach laat maar, Google is your friend ūüėČ ) uitzendingen van Goud van Oud op. Uit de kamer naast de mijne kwam Soul en Funk uit de luidsprekers. The Jacksons, Earth, Wind & Fire, Luther Vandross, Marvin Gaye, James Brown, dat soort giganten en dus ook Prince. Mijn interesse bleef vooral hangen bij de muziek van The Jacksons. Stiekum het album Thriller pikken als je broer er even niet is en op je eigen pick-upje afspelen met een kniftig geluid. Met albums van Prince heb ik dat volgens mij niet gedaan. Ik kreeg later, ja dat had je toen ook nog, een plaat van Prince op een cassettebandje. Around the World in a Day heette de plaat. Ik heb hem nog. Een geweldige album. Mijn absolute favoriet: “Raspberry Beret”. Als ik mijn favoriete nummer zou moeten uitkiezen dan zal dat deze zijn of “Lets go Crazy”. Daar zullen de echte Prince fans waarschijnlijk vast een andere mening over hebben.
Ik vind het wel jammer dat ik de man nooit live heb gezien. Wat ik begreep van mijn broer waren dat de beste live concerten. Zelfs al stond je in de stromende regen. Oke, ik heb wel eens iets anders laten stromen bij een concert en nee niet wat je nu denkt. Het waren tranen. Pff tja het is niet makkelijk om er voor uit te komen. Ik kon dus naar het eerste concert van Michael Jackson in de Kuip op 5 juni 1988. Kaartje gekregen voor mijn verjaardag en zou samen met mijn broers daar naar toe gaan. Ik had een kaart, maar mijn andere broer de andere twee kaarten en laat de sukkel de kaarten nou kwijt zijn geraakt. Dus daar stonden we met zijn twee√ęn, broer drie (die de kaarten dus was kwijt geraakt) was al niet meer meegegaan, om toch nog te vergeefs te proberen een zwart kaartje te bemachtigen. Van af de rand van het stadion nog wel even geluisterd maar toen maar gefrustreerd richting huis gegaan. Maar dat is uiteindelijk wel goed gekomen bij het concert in 1992. Maar Prince had ik dus graag ook nog wel live willen zien.
Zo verlaten beetje bij beetje heel wat musicale iconen uit de jaren 70/80 deze aardkloot en dan is het pas april. Van Bowie, Maurice White en dan nu Prince. Vanavond zei ik nog tegen de kinderen die Prince eigenlijk niet goed kennen of zelfs niet kennen dat voor mijn gevoel hij een van jaren 80 supersterren was. Je had Michael Jackson, Whitney Houston, Madonna, misschien George Michael en dus Prince. Als solo artiesten beheersten zij de hitparades. Hou me ten goede, ik zal er best een paar vergeten zijn. Maar zoals Prince, die zo’n superster is of was, die alle instrumenten zelf inspeelde, superhits schreef voor anderen, zo’n artiest is er toch eigenlijk nu niet meer? Nou ja, misschien Pharrel Williams, maar dat is toch anders. Laten ik het er maar op houden dat dit soort artiesten uniek in hun soort zijn. Vergelijk het met componisten als Mozart, Bach etc. Ik las ergens in een reactie dat met het wegvallen van deze artiesten ook je verleden steeds een beetje omvalt. Begrijpelijk en snap de reactie ook maar de muziek blijft en dat is het eigenlijk het mooie. Mijn verleden valt niet om maar blijft door de alle nagelaten muziek fier overeind. Ik zet Around the World in A Day nog even op, deze keer vanaf iTunes.

Prince is dood, lang leve Prince!

Stemacteren

Het is al weer even geleden dat ik een blogbericht geschreven heb. Vijf jaar maar liefst. Er zijn een heleboel dingen gebeurd afgelopen jaren maar die ga ik niet allemaal benoemen hier. Ik ga nu een jaar terug. Op deze datum een jaar geleden startte ik met een nieuwe cursus. En misschien we een heel nieuwe toekomst. Ik had mij eindelijk opgegeven voor de cursus Stemacteren. Vele die mij persoonlijk kennen weten dat ik al langere tijd iets met stemmen heb. Rare stemmetjes doen, imitaties en een tik om bij een animatiefilm altijd te moeten weten wie de stemmen doen met uiteraard de droom dat een van die stemmen ooit van mij zou zijn. Van die dingen.

Die fascinatie voor stemmen kwam bij mij al erg vroeg. Al sinds de lagere school is meester imitator Robert Paul mijn grote held. Ik leerde hele sketches uit mijn hoofd van zijn theatershow. Vaak werd mij op feestjes of zo maar gevraagd, joh jij kan die en die toch zo goed na doen, doe ff dan? En ik: Nee niet op commando, dan kan ik het niet. Only in the comfort of your own home ūüôā Reden is denk ik bescheidenheid, verlegenheid en bovendien het stotteren waar ik toch ook al vanaf de lagere school mee rond loop, al was en is dat niet heel erg trouwens. Het gekke was alleen wel, bij ‘stemmetjes doen’ stotterde ik nooit. Op een gegeven moment wilde ik toch kijken of ik met mijn stem mee kon doen ondanks het gestotter.

Eerst was er niets en later volgde ik veelal de site van Stemacteren.nl want dat was de enige plek die een cursus stemacteren aanbood en toch steeds weer naast mij neergelegd door de twijfel en onvoorziene omstandigheden. Tot vorig jaar dus. Toen besloten dat het nu of nooit was. Ik had de keuze of de gewone basisworkshop volgen van een 20-tal weken of een drie daagse praktijkcursus en 20 huiswerklessen. Ik koos voor de laatste. Drie dagen naar Leiden voor de basisworkshop stemacteren.

In de auto onderweg naar Leiden gaat er van alles door je heen hoe het zou zijn. Eenmaal aangekomen was alles natuurlijk geheel anders ūüôā Ik kwam binnen in een lokaal met twee cabines en een aantal stoeltjes in een kring en werd welkom geheten door cursusleider Barnier Geerling. Ik was gelukkig niet de enige die totaal niet wist wat er zou gaan gebeuren en toch een afwachtende houding aannam. Die ging echter snel weg want na de kennismaakingsronde moest er gewerkt worden. Allereerst kregen we te horen wat stemacteren nu eigenlijk is. We gingen tekst bekijken en leerden hoe deze te interpreteren en hardop voordoen. Nu zat ik natuurlijk al met samengeknepen billen want het was net als vroeger op school als je een beurt ging krijgen. Toch ging dat gevoel snel weg. Ik denk omdat je ziet dat iedereen in het zelfde schuitje zit en dit ook voor het eerst doet. Het is dus voor iedereen spannend. Na het oefenen in de kring gingen we die cabines in om onze stem op te nemen terwijl de rest naar je zit te kijken met een hoofdtelefoon op. Ook dat is in eerste instantie ontzettend raar. In een heel ver verleden heb ik ooit wat dingen gedaan bij de lokale omroep in Rijswijk maar dat was met techniek en niet achter een microfoon. Ja toen ik klein was thuis achter de microfoon op je slaapkamertje wat brabbelen dat deed ik wel. Maar dit was andere koek. Het is echt heel raar om je eigen stem terug te horen in het begin, maar het went wel. Ik weet nog goed dat ik na de eerste dag thuis kwam en heel euforisch was, want wat was dit gaaf. Bovendien mocht ik nog twee dagen. Nog twee leerzame dagen vol plezier. En in een van die dagen kregen we ook nog de les animatiefilm inspreken. Daar had ik sowieso naar uitgekeken. We kregen eerst les van Beatrijs Sluijter om vervolgens zelf een stukje in te spreken van de film Monsters vs Aliens. Hier kreeg ik echt een behoorlijke adrenaline kick van.

Die drie dagen vlogen om en drie keer kwam ik thuis met een enorm enthousiast gevoel en het idee dat je dit ook wilt doen ‘later’ als je groot bent. Nu waren we als leerlingen op onszelf aangewezen om twintig weken lang opdrachten te maken en theorielessen achter de computer te volgen. Daarna zouden we weer samen komen voor de opnamen van een echte demo. Dat werd dus veel oefenen. Na twee dagen na de cursus kreeg ik echter al een bericht van de cursusleider dat ik toch wel geschikt zou zijn om werk met de stem professioneel aan te pakken en of ik mee wilde doen met de vervolgcursus. Dat was toch wel een aardige opsteker. Uiteindelijk ben ik wat later in het jaar ook in een vervolgcursus gestart en werden we samen met nog vier anderen klaar gestoomd om je te begeven in de wondere wereld van stemmenland met een professionele stemdemo. Dat is zeker niet gemakkelijk, want je bent niet de enige die bij studio’s aanklopt met een demo. Ik heb gelukkig een heleboel positieve reacties mogen ontvangen op de demo.

Kan ik mij nu stemacteur noemen, heb ik mij heel lang afgevraagd toen ik deze site maakte. Ja en nee heb ik mij bedacht. Ja omdat ik mij aanbied om teksten voor mediaproducties in te spreken, maar ook nee, omdat ik nog een rookie ben en nog veel te leren heb. Bovendien heb ik de 10.000 uur regel van psycholoog Anders Ericsson nog lang niet gehaald.

Afgelopen jaar heb ik echter wel een deel van mijn droom weten waar te maken, ‘iets’ met mijn stem doen. Het resultaat kun je bij demo’s op mijn site horen ūüôā

Wat gaan jullie doen om je dromen uit te laten komen?

Op weg naar de Amstel Gold Race (deel 2)

Alweer deel 2 en dat er meer mogen volgen Afgelopen zondag dus naar Limburg afgereisd om een beetje te fietsen in het Limburgse. Het is natuurlijk handig dat je weet wat je egen gaat komen als de datum van 18 april eenmaal daar is. De Amstel Gold Race wordt in tegenstelling tot wat sommige mensen denken niet in de buurt van Amsterdam verreden. Nee mensen het is een rit met heuvels, zelfs bergen in mijn ogen. In ieder geval geen duinen, dat weet ik nu wel
We reden dus op zondagmorgen om 8:15 (tja hoe verzin je het?!?!) weg om ongeveer 10:45 bij het drielandenpunt te zijn in Vaals. Leuk dacht ik want daar was ik dus ook nog nooit geweest. Toen we daar echter om hoog reden bedacht ik mij al dat we hier dus naar beneden, maar dus ook weer omhoog moesten als we hier gingen fietsen. Met de auto leek het wel heel erg stijl omhoog te gaan. Maar goed dat was van later zorg. Eerst even een kop koffie en even toiletteren na zo’n lange autorit. Patrick aka de Baron, onze vraagbaak voor fietsgerelateerde zaken, was er nog niet en had naar later bleek een niet zo fijne dag. Geflitst, handsfreeset verloren en ook nog eens niet lekker.¬†Maar uiteindelijk bleek hij toch genoeg fit te zijn om dezelfde afstand als op en neer naar zijn werk te fietsen. De bedoeling was dat wij zo’n 60 a 65¬†km zouden rijden. Na wat gepiel met de routeplanner konen we op pad. Mijn eerste echte afdaling kwam er aan. Toch bij het toiletteren nog even wat wc papier meegenomen want je ken immers nie weten. Mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen.

En daar gingen we. Tijdens de afdaling wat handige tips van de Baron gekregen. Handen onderin het stuur, knieen naar binnen, pedalen horizontaal, versnelling op het grote¬†blad en¬†remmen los. En dan maar gaan. Nou ik¬†kreeg al de eerste twee minuten kramp in mijn handen van het remmen. Ik haalde een snelheid van 38 of zo iets wat op een vlakke weg toch minder snel lijkt. Sommige stukken waren echt stijl waardoor het ljkt alsof je naar beneden sjodemietert. Maar we waren snel beneden en Ron¬†kon meteen zijn eerste plaatsnaambordje “Vaals” op zijn konto schrijven.

Tja dat moet ik natuurlijk even uitleggen. Mijn medefietsers sprinten bij iedere plaatsnaambord voor de punten. Iedere overwinning is een punt. Tja je moet wat als je op zo’n fiets zit toch? Ik had en heb niet echt de kracht om daar aan mee te doen. Met de tijd dat ik mijn versnelling in de juiste stand heb staan zijn zij alweer aan het bijkomen van de sprint. Dus ik fietse er rustig achteraan.
Maar toen kwamen de eerste bergen (tov de duinen). We hebben een aantal beklimmingen gedaan die ik straks in mijn laatste kilometers zal tegenkomen. Waarvoor mij dank want dan ken ik die alvast. Goed sommige wil ik graag weer meteen vergeten. De laatste die ik tegen kom zijn de Fromberg, de Siddergrubbe en de Cauberg. Die laatste vergeten we maar. De eerste twee gingen redelijk, waren leuke klimmen. Leuke mensen tegen gekomen op de Fromberg die er niets van snapte. De wandelende mevrouw vroeg mij of we aan het klimmen waren, ik heb maar ja gezegd. Die Cauberg is gewoon niet leuk. Je draait niets vermoedend de hoek om en dat zie je 900 meters weg de lucht in schieten waar je dan tegenop moet fietsen. Ik dacht dat ik er in bleef. De berg bleek zo’n 5 tot 12% stijging te hebben. Ik geef toe ik ben afgestapt en stukje gaan lopen. Hier was met de allerlichtste versnelling door mij niet tegenop te fietsen. Maar ja de finish ligt bovenop dus ik moet straks wel. Wie weet lukt het dan wel. We gaan het zien.
Verder hebben we over de¬†Gulperberg gereden. Hiervan bleek het stijgingspercentage gemiddeld 9,8 te zijn met een stuk van 15%. Dus nog stijler dan de Cauberg, ook ben ik afgestapt en ben naar boven gewandeld (wat al vermoeiend was) met een pakkie sap en een banaantje. Want ik moest eten meenemen maar onderweg geen tijd om te nuttigen. Ik had krentenbollen, pakje sap, twee meuslirepen, twee broodjes kaas (want daar zouden¬†ze volgens Mart (red. Smeets) de¬†Tour niet meer op kunnen rijden, “Mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen”)¬†allemaal in mijn achterzakkies gestopt. Dus was deze berg een goede gelegenheid om even bij te komen. Sommige profs die voorbij reden vonden dat niet kunnen en hadden commentaar. Maar ja zij reden bij Vacansoleil, dat zegt genoeg toch
Later onderweg was Ron bezig wat foto’s te maken en zag ik mijn kans schoon. Ik was ergens in de afdaling wat vooruit komen te liggen, vraag me niet hoe,¬†toen ik een plaatsnaambordje zag. Het stond inmiddels al 11-8 of iets dergelijks en ik stond dus nog op nul. Maar ik zag de plaatsje “Partij” en die was toen voor mij. Ik nog een sprintpoging gedaan maar zelfs dat was niet nodig. Dat was er dus √©√©n voor mij.

En toen kwamen we weer bij Vaals. Waar we dus weer omhoog moesten. We namen de Belgische kant want die was wat minder stijl maar wat langer. Maar ondertussen was ik helemaal op gefietst. Maar gek genoeg minder verrot dan een week gelden in de duinen. Maar goed. Alle goed bedoelde aanmoedigingen (waarvoor bedankt natuurlijk) van Ron en Baron ten spijt moest ik toch weer even bijkomen. Alles werd zwart en ik zwalkte voor mijn gevoel met mijn fiets over de weg. Heb de mannen maar verder gestuurd en in mijn eigen tempo op het allerlichtste verzet naar boven gefietst met een kilometertje of 6 a 7.

Eenmaal boven was het wel een goed gevoel dat ik toch helemaal naar boven ben gefietst. Deze training zat er ook weer op. Toen na een kop koffie weer 2,5 uur in de auto naar huis. En we mogen weer verder op het vlakke trainen. De duinen zijn echt vlak vergeleken bij Limburg. Ik ga in ieder geval met een goed gevoel de komende weken in. Mag ik dat zeggen, ja….dat mag ik zeggen.

Op weg naar de Amstel Gold Race (deel 1)

Het is al weer even geleden dat we wat geschreven hebben hier op de site. Voor mij helemaal want Manja was het die de eer toch nog een beetje hoog heeeft gehouden. De afgelopen maanden is het ook vrij druk geweest. We zijn allebei in een andere functie beland. En het een en ander heeft een nogal drukke tijd met zich mee gebracht. Maar goed de drukste periode ligt achter ons. We zijn in de tussentijd ook nog eens flink ziek geweest. Manja zat zelfs tegen een longontsteking aan. Maar goed, we kunnen er weer allemaal tegen aan. We zijn er weer helemaal klaar voor om sportief en gezond bezig te zijn. Voor mij begon het al begin januari. 4 januari een fietstocht in de barre winterkou gemaakt naar de Oliebollenberg in de duinen. Op een of andere manier heb ik toen besloten dat ik mij ook maar eens moest wagen om de Amstel Gold Race voor toerversie te gaan rijden. Niet erg slim natuurlijk want getraind ben ik nog niet natuurlijk. Maar daar hebben we nog alle tijd voor, naar wij dachten. De tijd ging verder en ziektes kwamen en gingen en ondertussen af en toe op de thuis op de tacx (lees: fietstrainer) proberen om enigszeins de conditie aan te scherpen of in ieder geval een begin van conditie te vinden. 14 januari begon het. De inschrijving ging open. Na tig keer proberen ben ik toch een van de 12000 mensen geworden die de Amstel Gold Race “mogen” rijden. Hoera? Yippee? Tja toch wat gemengde gevoelens. Want ik moet er nu toch echt aan geloven ieder weekend probeer ik toch wel wat kilometertjes te maken en nu ik werk in Den Haag heb laat ik de bus voor watie is en neem de fiets. Maar ja als ik eerlijk ben natuurlijk wel als het een beetje weer is natuurlijk.
Vorige week zondag stond de eerste oefenrit op het program. De Ontwakingstocht in het Driebergse landschap. Alles stond klaar maar de avond ervoor heb ik schijnbaar iets verkeerd gegeten, want die nacht heb ik een aantal keer de tegeltjes op het toilet mogen tellen en daarbij vonden de honden het leuk om om 4 uur wakker te worden. Dus helaas voor mij geen Ontwakingstocht, ik ging nog even lekker het bed in. In de week erna ging het weer en ben een tweetal keer met de fiets naar Den Haag gereden. Het gaat steeds beter. De tijd teruggebracht van 45 minuten naar 40
Afgesproken met Ron dat we¬†afgelopen een rondje zouden fietsen. Hij zou met een collega rijden en ik mocht mee. En als het mij te ver zou worden zou ik terugkeren en naar huis fietsen. Maar eenmaal zondagmorgen bleek het “stront van de dijk” te regenen. Na verschillende sms’jes heen en weer, toch maar besloten om een klein rondje te fietsen. Ik moest immers om 12:00 uur thuis zijn want er wachtte een verjaardag waar we naar toe zouden gaan. We spraken af bij de “Ski berg”. Tijdens het wachten ben ik maar een aantal keer het heuveltje op en neer gereden. En meteen een beetje het dalen geoefend want daar¬†poep ik toch nog 7 kleuren voor Even later toen hij¬†aan kwam¬†bleek dat zijn collega ook mee ging en reden we richting Wassenaar, zo naar de duinen richting Katwijk. Eigenlijk had ik al mij twijfels om verder te rijden. Ik dacht: Katwijk dat is toch heel ver? Maar goed ik reed toch maar mee, ik reed immers mee met echte sporters die hier al vaker hadden gereden. Alles ging in principe goed en ik had geen last van spieren of knieen. Eenmaal in de duinen was de op en neer gaande weg toch voor een, en dat mag ik gerust zeggen, nog ongetrainde fietser best zwaar te noemen. Heen kon ik het nog wel volgen, maar toen hadden we wind mee :-) . Of ik het kon volgen omdat mijn medefietsers zich aanpaste weet ik niet. Doet er wat mij betreft niet toe. Ik vond het voor mijzelf lekker gaan. Sport is toch eigenlijik wel egoistisch. Kan natuurlijk ook dat ik mijzelf heb ingehouden om mijn medefietsers ……nee dat denk ik niet¬† :-) In Katwijk aangekomen gingen gingen we langs de boulevard nog even hard windmee fietsen. Ik deed het rustig aan en liet de andere maar gaan. Snelheden over de 50 werden door beiden gehaald. Mijn snelheid bleef daar aanzienlijk bij achter. Maar leeggereden had ik mijzelf wel. Maar¬†het gevolg¬†merkte ik later pas.
En dan moesten we nu terug. Kwa tijd zou het niet uit maken of we binnendoor of buitenom zouden gaan. Wat dat mocht betekenen wist ik niet. Ik had hier immers nog nooit gefietst. Weet ik dan wat sneller gaat. Dus ik volgde en ploeterde want de duinen leken voor mijn gevoel wel de Limburgse heuvels. De tijd tikte door en in mijn hoofd maakte ik de afweging of ik zou bellen dat ik 12:00 met geen mogelijkheid zou kunnen halen of dat ik alle zeilen bij zou zetten om harder te fietsen om het toch te halen. Na in Wassenaar nog een stukje verkeerd gereden te zijn kwam ik uiteindelijk om 12:45 thuis aan. Dus veel te laat. Gelukkig werd helpende hand door Ron geboden zodat ik Manja kon aflossen op het feestje. Ondertussen was de zon weer gaan schijnen maar met tong tussen de spaken en (plastisch gezegd) pijn in mijn hol, heb ik toch maar liefst 80 km gefietst. En dat voor een klein rondje. Ik ben benieuwd wat heren fietsers dan zien als groot rondje.
Volgende week staat de verkenning van de heuvels in Limburg op het programma. Na de duinen van dichtbij gezien te hebben ben ik benieuwd wat ik daar kan verwachten. Ach we blijven maar fietsen, al ga ik morgen wel met de bus naar Den Haag. ….Spierpijn

Een hele moeie blije Nemo en een halve speelgoedwinkel

Hoi allemaal,
Nou, dat is wel een heel goed begin wat betreft mijn voornemen om wat vaker te bloggen in 2009. Alweer een blog, maar ik ga het dit keer kort houden hoor (proberen althans)!
Maar ik moet toch nog even wat bloggen over het verjaardagsfeest van onze Nemo. Wat was het allemachtig druk, het was 5 uur voor ik het wist en ik heb volgens mij niemand ook maar iets te eten of te drinken gegeven, ik heb alleen maar mensen binnen gelaten en weer uit gelaten en jassen gepakt enzo en heel af en toe even met iemand gekletst over een 538 concert van Kane of andere belangrijke dingen, he Liesbeth???
Maar echt super dat er zoveel mensen waren, alleen heb ik niemand even persoonlijk aandacht kunnen geven, ik heb gelukkig nog even met mijn Ernestootje kunnen knuffelen omdat hij er was voordat de rest van de visite kwam. Gelukkig kon dat nog even, want ik zie Ernesto natuurlijk nooit genoeg en na 23 jaar moet ik hem nog altijd even knuffelen als ik hem weer zie! En de kids zijn al net zo blij als ik als zij (peet)oom Ernesto zien.
En toen stroomde de visite binnen, allemaal Nemo zijn favoriete personen, hij wist niet wat hem overkwam! Daar waren onder andere “meester” Robin, wat natuurlijk prachtig is als de liefste zwemleraar en (bijna fulltime) leerkracht even de tijd vindt om met zijn al net zo lieve vriendin¬†Dani√ęlle bij je op bezoek te komen. En natuurlijk peettante Liesbeth met alle aanhang, opie, die alles wat ingepakt is meteen uit de verpakking wil slopen voor zijn favo kleinzoon en dan niet begrijpt dat dit niet al te handig is (want wat Nemo wil gebeurt ook) en omie die voor mij de visite van drinken heeft voorzien, geholpen door oma de koffietapper, die gelukkig niet vergat de koffiepads te wisselen :-) . En¬†ik had¬†een geweldige hulp aan Hugo, zo’n zoon moet je hebben!
Juffrouw (to be voor Nemo ;-) ) Cindy kwam ook nog even langs in de gauwigheid, voordat René zijn leven zou gaan wagen om de Kerstversiering op school er af te halen en Lana zorgde alvast voor de eerste tekening op he bord die niets met Kerst te maken had.
En dan nog mijn dinnetje Brennie met “Mickey, Yana en Dari” (ze heten anders hoor, maar Nemo blijft zr zo noemen)¬†en papa Mart die nog even de hondenbench ging bestuderen en voor ons gaat completeren met een springveer.
Gelukkig had ik in het voorbijgaan nog even tijd om af en toe de kleine Dennis over zijn bolletje te aaien, wat een heerlijk ventje, alle visite die weg ging moest even zeggen dat het wel een heeeeeeeele lieve baby is (goed gedaan, Pieter en José;-) .
Als klap op de vuurpijl kwam toen ook nog Nemo zijn grote vriend en idool Leander met zijn 2 broers en papa en mama. Nemo is helemaal fan van hem, ze delen dezelfde liefde voor Cars en kunnen hier dan ook uren samen mee spelen (en zowaar ook samen DELEN) en Nemo wil nu ook zijn haar lang laten groeien, in navolging van Leander zijn prachtige krullen, wat ik helemaal niet erg vind, want ik houd van lang haar bij jongens!
Toen ook nog onverwacht Lotje (zoals Nemo zegt) & Luc kwamen (want ik dacht dat die niet zouden komen omdat Marianne in de nachtdienst zat, dus ik had Nemo al verteld dat die er niet zouden zijn), was zijn geluk helemaal compleet!
Om dan nog maar te zwijgen van alle ooms, tantes, nichtjes, neven, vrienden en vriendinnen die er allemaal waren.¬† Allemaal heel erg bedankt voor jullie komst, we vonden het super dat jullie er allemaal waren, alleen waren we een beetje beduusd door alle drukte (de hele taart die Pat gemaakt had was gewoon op!). En wat een cadeaus heeft onze jongen gekregen en Arwen is ook erg verwend. Tante Anneke, die schat, kwam nog even na haar werk en moest heel erg lachen toen ze al dat speelgoed zag en ze bedacht, dat wij wel een concurrerende speelgoedwinkel konden beginnen tegenover “haar” Intertoys.
En morgen gaat het gewone leven weer beginnen, Arwen moet weer naar school en Pat weer aan het werk. Ik heb gelukkig nog een dagje vrij om alle puinzooi op mijn gemakje op te ruimen en het speelgoed allemaal een plekje te geven (gelukkig¬†dat we niet verhuisd zijn, dat bedacht ik me ook toen ik ons huis¬†vandaag zo bomvol visite zag zitten, dat past toch echt niet in een huis met minder vierkante meters)¬†en ’s avonds ga ik weer naar aquarobics.¬†Nemo gaat woensdag nog trakteren op de creche en dan zijn alle feeselijkheden weer voorbij tot mei (hee, dat rijmt). Dan gaan we weer “gewoon” doen: (veel en hard) werken, lijnen, sporten¬†en de komende maanden gaan we ook nog ons huis opknappen (nieuwe badkamer en keukenapparatuur enz.).
Dus na deze gezellige drukke dag gaat het harde leven weer beginnen! Heel veel liefs voor jullie allemaal en ik heb ook weer afspraken gemaakt voor heel 2009, want met niemand heb ik even lekker rustig kunnen kletsen en er zijn ook nog een hoop spellen die er nog gespeeld moeten worden en NEE PIETER, je gaat echt niet alles winnen!!! Iedereen tot de volgende (waarschijnlijk rustiger!) afspraak.

Manja en de rest

Goed voornemen voor 2009?!?

Hallo allemaal,
Allereerst voor iedereen een heel gelukkig 2009! Eindelijk ga ik weer eens een blog schrijven, sorry voor de lange afwezigheid. Excuus is uiteraard dat we het erg druk gehad hebben, maar zoals we uit Luxemburg al opgemerkt kregen, verbleven we wel HEEL lang op het zonovergoten Kos… Tja, dat zou best lekker zijn, maar dat was toch echt afgelopen na 2 heerlijke weken. Maar volgens Patrick Uijl hebben we deze blog zo lang laten staan, zodat iedereen jaloers op ons zou zijn! Kan ook nauurlijk!¬†Maar aangezien ik een nieuwe laptop heb gekregen bij mijn nieuwe mobiele telefoon, is er toch echt geen reden om niet even een stukje te bloggen. Alleen er zullen vandaag geen foto’s bij geplaatst worden, want Pat is taarten aan het bakken voor het verjaardagsfeest van Nemo morgen. Dus die is druk bezig en ik weet nog steeds niet hoe het moet, ik ben en blijf een kneus op de computer…
Maar goed, wat heeft ons de afgelopen maanden bezig gehouden? Even samenvatten! Na onze vakantie zijn de pups weg gegaan en het gaat met alle 6 hartstikke goed. Dat is natuurlijk ontzettend fijn en we horen nog regelmatig van de baasjes hoe het met ze gaat en zien ook veel foto’s enzo op Hyves, zodat we ook kunnen zien dat het goed met ze gaat. Alle baasjes zijn blij met de pups en dat is waar we uiteraard op gehoopt hadden.
Max is zo te horen nog steeds de braafste van het stel, was in 1 dag al zindelijk en hij zit al op jachttraining, omdat hij zo graag wil werken. Rossi is een mooie stevige, echte lab geworden en doet goed zijn best op de puppycursus, hoewel hij wel een beetje een ondeugd is. Boy is toen hij nog heel klein was, erg ziek geweest, maar dankzij de goede zorgen van Lia er weer helemaal bovenop gekomen gelukkig en zij zet steeds op Hyves dat het zo’n superhond is. En geen van de honden zijn, voor zover wij hebben gehoord, bang geweest voor het vuurwerk, wat heerlijk is dat!!!
Apple is de baas over haar grote broer Guilty en slaapt iedere nacht bovenop zijn kop. Lady eet de hielen op van de maillots van de kinderen van haar baasjes op, maar is ook superlief als we de verhalen van oma Riet geloven moeten! En onze Sirius is een ontzettende schat, maar het duurde heel erg lang voordat hij zindelijk was, hij blijft dan toch kennelijk Loena’s kleine jongen en maakte er dus even vrolijk een zooitje van :-( . Maar nu is hij voor een paar weken bij tante Willy en daar was hij in 1 dag helemaal zindelijk, ’s nachts ook.
Bij tante Willy is het de afgelopen weken helemaal niet leuk geweest. Sirius is bij haar omdat Loena loops is en Sirius toch wel extra aandacht voor zijn moeder had en we niet zitten te wachten op nog een nestje (en al helemaal geen inteelt). We hebben zelfs voor de zekerheid Loena 2 prikken (100 euro!!!) laten geven om evt. bevruchting te voorkomen. Het was nl. laat te zien dat Loena loops was omdat ze alles keurig schoon houdt en Loena en Sirius ziten natuurlijk bij elkaar.
Maar gelukkig kon Sirius bij tante Willy terecht, wat zouden we toch zonder haar moeten, helemaal NIETS! Eerste Kerstdag ging ze in het Rijswijkse bos wandelen met Kyra en Sirius en tot haar (en ieders) grote schrik is Kyra tijdens het spelen met Sirius zomaar ineens dood neergevallen. Ze was pas 6 1/2 jaar. Kyra is opgehaald door de dierenambulance en naar de dierenarts gebracht, toevallig Dr. Leezer, die alleen nog maar kon zeggen dat Kyra direct overleden moet zijn, waarschijnlijk t.g.v. een hartstilstand.
Jullie begrijpen dat tante Wil heel verdrietig is en Kyra heel erg mist, maar ze is wel zo ontzettend lief geweest om Sirius bij haar te houden en hij is haar ook wel tot steun zegt ze. We hebben vorige week zaterdat afscheid genomen van Kyra en daarna is zij gecremeerd. Tante Wil heeft afgelopen maandag de as uitgestrooid op de plek in het bos waar ze overleden is en sowieso was het Rijswijkse bos Kyra haar favoriete plekje. Maar hier dus even een stukje op onze site als eerbetoon voor een ontzettend lieve hond en een supertrouwe vriendin voor tante Willy en alle andere mensen om haar heen. Kyra, we zullen je missen en speel maar lekker met Nala in de hondenhemel!
En nu is Sirius nog een week bij tante Willy en hij is op dit moment mee naar Brabant, in een rugzak in de trein. Ik denk niet dat Sirius nog terug wil komen, want hij krijgt bij tante Wil echt alle aandacht.
Verder gaat het met de kinderen allemaal goed. De feestdagen zijn ook echt feestelijk geweest, de Sint heeft weer een heleboel cadeautjes gebracht dus kennelijk waren Arwen en Nemo heel erg lief geweest. Ook met de Kerst waren er cadeautjes en hebben we de opa’s en oma’s gezien en ook de familie Morris, die over een half jaartje zal worden uitgebreid met een vierde gezinslid, dus wij worden weer oom en tante en nichtje en neefje. Leuk, he?
Met de Kerst zijn we naar de musical Floddertje geweest en naar de film, High school musical 3, senior year en ook nog naar een oecumenische kinderkerstviering, wat Arwen prachtig vond, maar Nemo vond hier niets aan. Verder hebben we voor op de PS2 “Sing star High school musical” gekocht en kan Arwen naar hartelust duetten zingen met haar idool Troy. Dus dat hebben we ook veel gedaan in de Kerstvakantie!
Arwen doet erg haar best op school en juffrouw Cindy is heel tevreden over haar. En Nemo is gisteren alweer 3 jaar geworden. Hij doet al erg zijn best om alles op het potje te doen en dat gaat ook heel erg goed. Hij wordt al een hele grote jongen. We gaan hem ook al inschrijven voor de Passe Partout, hij wil zelf ook heel graag naar school. Hij heeft het ook super naar zijn zin bij Jip&Janneke.
Bij onszelf zijn er ook nogal wat veranderingen gaande. Allereerst zijn we sportief aan het worden (jaja!!!). Pat wil in april mee gaan doen aan de amateurvariant van de Amstel Gold Race (AGR voor kenners, ik meld dit maar even, want¬†dat scheelt¬†weer als ik er in mijn volgende blogs over schrijf, kan ik het afkorten). Hij gaat deze dan rijden met Ron en Patrick en misschien nog wat mensen van zijn werk, hij heeft in ieder geval al een Siemensfietsoutfit. Ikzelf ga 3 keer per week sporten, curves met Arwen haar juf, Cindy, wat ook een hele gezellige en lieve meid is¬†en dan nog een keertje aquarobics doen met mijn dinnetje Brenda (maar dat deden we al). Allemaal voor de lijn, want ik ben het gevecht met de overtollige kilo’s weer eens aan gegaan en de eerste 10 kg. zijn er al af in de afgelopen 6 weken. Ik ben dus heel blij en het gaat me goed af, het¬†kost me¬†weinig moeite allemaal.
Vanaf februari gaat Pat veranderen van baan, hij heeft een nieuwe functie binnen Siemens, nu op het hoofdkantoor in Den Haag. En ik ga dan ook mijn werk voor de BIG afronden en voor 50% op de woning werken, omdat ik in 2009 ga starten met een opleiding orthopedagogiek en hiervoor 20 uur per week werkzaam moet zijn in een pedagogische setting. Bovendien kan ik dan 1 baan eens een keer helemaal goed (naar mijn idee) doen, want 2 kleine contracten werkt eigenlijk niet echt voor iemand die altijd alles perfect wil weten en doen (zoals ik). Een heleboel veranderingen dus de afgelopen maanden en ook de komende maanden!
En dit zijn de afgelopen maanden even kort samengevat en dan heb ik nog niet eens verteld over het geweldige feest ter ere van mijn moeder haar 60ste verjaardag, waarvoor ik een stuk geschreven had waarom ik zelf het hardst moest huilen (lekker hoor, en zo slecht was het helemaal niet). En ik kan natuurlijk ook niet alle leuke opmerkingen van de kids opschrijven, al zal ik wel de opmerking van Arwen even vermelden toen ik het Kerstverhaal van Dick Bruna voorlas. Ik las (ik citeer): “En toen gaven zij (de 3 wijzen, red.), de wierrook, de mirre en het goud, want dat hadden ze voor Hem meegebracht”. En toen vroeg Arwen: “Voor wie hadden ze dat meegbracht?”, dus ik zei: “Voor Jezus!”, waarna je haar na zag denken en waarna ze zei:”Voor als hij groot is!”.
Verder worden we ook lichtelijk gestoord van Nemo zijn Cars-obsessie, hij heeft aan iedereen een bepaalde Carsauto gevraagd voor zijn verjaardag, met “banden op zijn oogjes” (een scene uit de film). Pat heeft hem gekocht bij iemand die deze auto’s uit Amerika invoert, want verder was deze nergens te vinden. En hij wil deze auto morgen op de taart gaan zetten. Ik ben heel benieuwd wat Nemo er van vindt!
Nou, dit waren de afgelopen 3 maanden in een notendop en ik zal proberen om weer eens iets vaker te bloggen. Hopelijk wil Pat ook nog wat foto’s op de site zetten (bijvoorbeeld van Arwen, die echt helemaal geen tanden meer in haar mond heeft, maar wel een fietsenstalling van hier tot Tokyo, of van Loena die helemaal super in conditie is of van de jarige Nemo).
Tot de volgende blog! Liefs, Manja

Vanuit een zon overgoten KOS

Toch handig dat WiFi oftewel draadloos internet. Er is hier in het hotel in de lounge van de receptie draadloos internet. Dus ik dacht toch even uit de zon, want die schijnt hier volop ;-) . De kinderen liggen even een middagdutje te doen en Manja is er bij gaan liggen. Jaja erg vermoeiend zo’n zonvakantie hoor
Gelijk een goede mogelijkheid om even te bloggen.
Na een vertraging van een uur vertrokken we afgelopen zondagavond richting KOS. Ieder kind mocht bij het raampje zitten. Manja en ik zaten naast Arwen en Nemo zat bij Opie en Omie. Toen de wielen van het vliegtuig de grond loslieten hoorde ik naast me en achter mij verschillende kreten van “dit is te gek” tot “Whahahahaha”. Het vliegen was meteen goed bevallen. Toen we om een uur of 11 ’s avonds plaatselijke tijd aankwamen stond de bus klaar om naar het hotel gebracht te worden. Gelukkig was deze reis maar een kwartiertje. Eerst werden Opie Dick en Omie Els, jidske, Mike en Yasmin naar hun kamer gebracht. Wij moesten nog even wachten omdat hun kamer iets verder weg lag. Dus werden naar de lounge bar gedirigeerd voor een drankje. Even later verscheen de Bellboy weer en bracht ons naar onze kamer. Of eigenlijk kamers, want we hebben een zogenaamde juniorsuite. Dat zijn twee kamers die van elkaar afgesloten kunnen worden. Ik deed de buiten duer even open en wat bleek we zaten aan het zwembad. Heeerlijk dus. Maar met twaalf zwembaden zit eigelijk bijna elke kamer aan het zwembad. De eerste dagen hebben we niets gedaan dan, let wel alles is inclusive (behalve dan de minibar maar daarover laten meer), opstaan, ontbijten, aan het zwembad zitten of het strand, lunchen, aan het zwembad zitten, omkleden, dineren, genieten van muziek en dans van de kinderen en slapen. En dat eigenlijk 5 dagen achter elkaar. Je ziet best wel vermoeiend.
Ik heb nog voor een paar dagen een mountainbike gehuurd om toch nog even te kunnen fietsen hier op het eiland. Gaat op zich prima als het mijn eigen fiets zou zijn. Voor naar het plaatsje Kardemena te fietsen gaat het best. De banden zijn te zacht en oppompen bij zo’n fiets/scooter toko heeft niet echt veel zin want die pompen de banden nog te zacht. Daarnaast zakt na elke kilometer het zadel weer zo’n 10 cm zodat het weer net lijkt of je op een kinderfiets rijdt. Maar net ben ik even iets verder geweest naar het bergplaatsje Pili. Tot aan de klim ging alles uitstekend. Daarna begon de ellende. Klim je lekker, want dat ging eigenlijk best, wordt je door de sterke wind bijna omver geblazen. Nu is dat nog niet zo erg maar steeds dat zadel wordt je toch echt niet vrolijk van. Stoppen en dan zadel goedzetten elke tien minuten is niet leuk. Dus halverwege de berg maar omgedraaid, terug naar het hotel.
Oh ik zie dat het bijna tijd is om weer te gaan eten, hmm wat een leven. Tot later dan heb ik het verder over de minibar en de laagovervliegende vliegtuigen die Nemo errug leuk vindt. Misschien dan ook al wat fotootjes. Maar alleen als ik tijd kan vinden in ons drukke vakantie schema

Nog effe gauw wat bloggen voor onze vakantie!

Hoi allemaal,
Al de hele week wilde ik nog even een blog schrijven, maar wederom is het me dus niet gelukt. Maar ik heb zowaar nog even een uurtje over voordat we met vakantie gaan, want de taxi die ons komt halen is hier pas om 14:15 uur en tante Willy entertained de kinderen plus de honden, dus kan ik heel even nog iets schrijven.

Hier in Kennel Dalderop gaat alles goed. Het meest geweldige nieuws is, dat alle pups lieve nieuwe baasjes gevonden hebben! Allemaal bekenden en dat is meer dan we hadden durven hopen. Nu horen we gelukkig nog van allemaal terug hoe het met ze gaat en hebben we alle vertrouwen in de nieuwe gezinnen voor de pups. Toen Ellen en Co hun pup hadden uitgekozen en hem Rossi hebben genoemd (ze zijn gek van motersport en deze naam deed mij ook even denken aan Biaggi, de enige hond ter wereld waar Nala ooit respect voor heeft gehad, en nu in de hondenhemel waar ze allebei zijn), heeft een ander oud-collegaatje van mij, Wendy, samen met haar man Frank het laatste pupje een goed huis geboden. Deze pup hebben zij Max genoemd en hij moet het gaan opnemen tegen hun 2 katten ;-) .

We hebben hier nu dus een Apple, Lady, Boy, Rossi, Max en Sirius. We spreken ze al aan met hun naam en raken ze daarna aan en na een week kenden ze allemaal hun naam!

Afgelopen dinsdag zijn alle hondjes helemaal nagekeken door de dierenarts (oren, ogen, hartje, beweging), hij kwam bij ons thuis en vond ze allemaal superleuk en lief! Alle hondjes zijn gezond verklaard en kregen een tien met een griffel. Ze hebben allen hun eerste enting gehad en hun paspoort. Alle hondjes ondergingen het onderzoek blijmoedig kwispelend en ook de enting maakte ze niet uit. Alleen de stoerste van het stel, Boy, moest even een piepje geven bij het enten :-) !

Wat waren wij van de week blij en opgelucht dat alle hondjes gezond waren en een goed huis hebben.

Het is ook wel erg fijn dat dit geregeld is, want het is echt intensief om een nestje pups te hebben. Mar voorspelde dit al wel, maar je weet het pas als je het zelf moet doen. Het is wel echt hartstikke leuk, de pups zijn heel lief en vrolijk en nergens bang voor. Ze spelen nu ook echt met elkaar en met speeltjes (als Apple niet alles voor zichzelf inpikt) en het is af en toe een drukte van belang. En dan ineens storten ze allemaal in en liggen dan op een hoopje te slapen.

De werpkist hebben we uit elkaar gehaald, want daar konden ze uitkomen. Ze maakten dan een soort kamikaze-sprong over de rand en dat vonden zowel Loena als wij niet zo heel erg geslaagd.

Nu lopen ze de hele dag los achter een hek wat Pat van de box van de kids heeft gemaakt en alleen ’s nachts liggen ze met zijn allen in de bench te slapen. Maar ze willen wel eten om ongeveer half 6, dus dan maken ze ons en Loena wakker, zodat de bench open wordt gedaan. Maar dat kwam de afgelopen dagen niet slecht uit, want gisteren stond ik dus al om half 6 te strijken en vandaag te stofzuigen. Vandaar dat ik nu kan bloggen!!!

Eén ding is trouwens wel een voordeel als je een nest pups hebt, ik ben voor het eerst van mijn leven zonder dat ik er maar iets voor gedaan heb, 6 kg. afgevallen! Maar toen voelde ik me niet zo erg lekker, want het is in 1 week gebeurd.

Met de kinderen gaat alles ook goed, ze verheugen zich erg op de vakantie, Nemo vooral op het vliegtuig en Arwen maakt al de hele tijd “net-alsof strandje”. Dus ik ben benieuwd wat ze vinden van de eerste echte zonvakantie van hun leven. We gaan lekker naar Kos in een 5-sterren resort, dus we worden helemaal verwend. We zijn er wel aan toe om even een beetje bij te komen, afgelopen week waren we echt zo moe, ik was ook nog ziek en ben toch gewoon doorgelopen en vervelend genoeg doorgereden, zodat ik de bumper half van mijn auto afreed en ik moest worden weggesleept :-( , waaarna ik met mijn zieke kop in de stromende regen heb gewacht totdat Big Bet mij op kwam helen (natuurlijk had ik WEER geen telefoon bij me, maar gelukkig waren er een aantal aardige mensen die mij een telefoon wilden lenen). Het leverde mij ook nog het commentaar op van Roel: “Manja, als je me graag wilt zien, hoef je niet iedere keer je auto in de prak te rijden!” Lekker hoor!!! Maar gelukkig had Roel de auto snel weer voor ons gemaakt, wat zouden we zonder hem moeten!

En nu zijn de koffers en tassen ingepakt, ik heb er lang niet zoveel stress van gehad als gewoonlijk, ik ben er gewoon te moe voor. Ik heb zoiets van; als ik iets niet bij me heb, zie ik het daar wel weer! En de hondjes zijn in goede handen bij onze tante Willy, die het helemaal ziet zitten met de hondjes, al heeft Kyra niet zoveel met de pups (maar is daarentegen weer dikke vriendinnen met Loena, die liever bij Kyra ligt dan dat ze de pups drinken geeft, het zijn net 2 kletsvriendinnen).

Ik heb trouwens geen trappelzakken meer ingepakt voor Nemo, hij wilde deze niet meer aan, maar hij wilde “Met voetjes slapen!!!”. Toen ik eenmaal er achter kwam wat dit was, bleek dus dat hij zijn trappelzak niet meer aanwilde. Het scheelt wel in de bagage, maar er is weer een stukje babytijd voorbij, Binnenkort zullen we (voorlopig?!?) uit de luiers zijn ook denk ik. Het gaat zo hard!

Nou, ik heb aan mijn blogplicht voldaan voor alle ge√Įnteresseerden en er komen wel weer foto’s na onze vakantie, want daar heeft Pat nu geen tijd voor. Dan zien jullie alle hondjes plus nieuwe baasjes op de foto, want na de vakantie gaan alle hondjes weg. Die zondag daarna ga ik even mijn huis soppen en hoop op een paar vrijwilligers die mij daar even bij willen helpen. Want schoner wordt je huis niet van pups en veel tijd om op te ruimen heb ik ook niet!

Maar nu eerst, Kos, here we come!!! Tot over 2 weken,
Liefs, Manja

Jammer genoeg schijnt verdriet er toch ook bij te horen?

Hallo lieve allemaal,
Al een hele tijd wilde ik bloggen met allemaal leuke nieuwtjes vanuit Kennel Dalderop en nu ik er eindelijk eens voor kan gaan zitten (al wordt het wel een latertje vanavond), moet ik beginnen met een verdrietig verhaal :-( .

We zijn maar wat blij met onze prachtige pups en de hele boel floreert ook, het zijn echt mooie, leuke en lieve pups en nog steeds ziet er niet √©√©ntje anders uit dan een Labrador, dus dat kunnen we nu wel met zekerheid zeggen; het zijn “gewoon” labjes. Maar we hebben ons de afgelopen weken veel zorgen gemaakt over een pupje, een reutje, die we vanaf nu Dopey zullen noemen. Deze naam is bedacht door Jos√© en we vinden deze naam echt bij hem passen, als onhandigste van de 7 dwergen, zoals onze pups meerdere keren genoemd zijn. Ook Jeffrey en Monique waren het er mee eens, dat deze naam geschikt is. Het is de reu met het groene lintje, we bleven ook maar meteen in de kleur van de jas van de dwerg Dopey.

Dopey heeft vanaf het begin af aan niet goed gelopen en waar de rest van de pups rondstruint, hobbelde hij er op zijn eigen manier achteraan. Hij kwam overal wel en was overal vooraan, want het karakter was er best! Hij zakte steeds met zijn achterpootjes en -lijfje naar de zijkant en als hij zijn pootjes met veel moeite onder zijn lijfje kreeg, kon hij alleen maar huppen met 2 pootjes tegelijk en niet alternerend lopen.

Uiteraard heb ik hier direct advies over ingewonnen bij een dierenfysiotheapeut, die zei, dat ik dit gewoon aan moest kijken, want dat Dopey nog te jong was om er nu iets aan te laten doen. En volgens hem kwam dit in de meeste gevallen vanzelf goed. Hij dacht dat Dopey een zgn. zwemmertje was, maar zo zag het er toch niet uit. Onze eigen dierenarts gebeld, maar omdat de pups toen echt net 2 dagen liepen, zei deze het hondje rustig de kans te geven zich te ontwikkelen.

Vorige week ben ik met de pup en Loena, die een beetje ziek was (diarree, overgeven, het kost haar veel kracht om zo’n goede moeder te zijn) naar de dierenarts geweest en heb ik dus ook meteen de pup laten zien. Dit was een vervangende dierenarts en ze bekeek Dopey echt goed, maar kon er niets over zeggen. Ze gaf ons advies om Dopey te laten zwemmen om de spieren in zijn achterlijf te versterken, maar dit lukte niet, hij ging alleen maar diepzee duiken met zijn kopje onder water, ook al hield ik deze vast, dit vond hij gewoon lollig geloof ik, maar zijn achterpootjes bewoog hij niet. Toen ik van de week nogmaals de dierenarts belde, vroeg de assistente, die bij dat consult was, me toch nog even langs te komen wanneer Frank de Grauw, onze eigen dierenarts, er weer zou zijn. Want zij had er geen goed gevoel over. Dus vandaag konden we weer terecht en de dierenarts constateerde, dat er met de bespiering en de botten van de pup niets mis was, maar dat het een neurologisch probleem was, zoals een dwarslaesie. Daarom bewoog hij ook zijn achterpootjes niet met het zwemmen. Dopey zou dus nooit kunnen lopen, alleen maar slepen met zijn achterlijf of dit evt. kon voortbewegen met behulp zijn voorpoten, waar niets mis mee was. En aangezien het zo’n licht hondje al nauwelijks lukt om zijn lijfje eronder te krijgen, moet je dat niet bedenken hoe dat eruit moet zien bij een hond van 30 kg. of meer. Het zou geen leven zijn met kwaliteit. Dus met heel veel pijn in mijn hart, heb ik (en ik wist zeker dat Pat het met me eens zou zijn) besloten om Dopey direct in te laten slapen. Ik wilde het hem niet aandoen, later op de avond nogmaals een stressvolle tocht naar de dierenarts te maken (want het is toch heel wat, te worden weggehaald bij je broertjes en zusjes en mama), omdat hij dan kon worden ingeslapen waar Pat bij was.

Dopey heeft nog een piepklein stukje hondenkoek weggewerkt (want eten kon hij als de beste), kwispelde nog vriendelijk naar de dierenarts, die zijn baan even niet zo leuk vond en is toen heel lief en rustig, met zijn kopje op mijn arm, ingeslapen. Vanavond hebben we hem begraven in de grote tuin van mijn ouders en hebben de kinderen bloemen op het grafje gelegd.

We hebben Dopey, op advies van de dierenarts, niet meer aan Loena laten zien en al zocht ze aan het begin van de avond nog naar een pup die ze kwijt was (ongelooflijk dat zo’n hond dat toch weet), ze is nu al rustiger. En het rare is; de werpkist lijkt zo leeg, ondanks de 6 andere pupjes. Maar ik keek toch steeds of Dopey nu al wat beter liep en hij lag natuurlijk ook altijd in het midden van de werpkist, terwijl de anderen er nu op hun achterpootjes tegenop gaan staan.

In ieder geval heeft Dopey de afgelopen weken een leuk leven gehad, want hij was ieders favoriet en hij is van alle honden met afstand het meest geknuffeld en vertroeteld door iedereen. Het was ook een echt droppie en mensen die hem op de foto gezien hadden op de site, waren allemaal weg van hem. Dopey is gisteren zelfs gemagnetiseerd door de vader van Cindy, die direct wist dat er iets echt niet goed zat. Ook de tante van Cindy heeft hem gemagnetiseerd en zij dacht te voelen dat Dopey in de baarmoeder al klem heeft gezeten, wat gezien de klachten heel goed mogelijk is geweest. Na het magnetiseren leek het even wat beter te gaan met hem en heeft hij, samen met de andere pups voor het eerst (en voor hem meteen ook het laatst) buiten in de tuin kunnen spelen. Dus dat is een mooie laatste dag. En vandaag hebben mijn ouders, die hier waren, want wij moesten werken, hem nog extra vertroeteld en gefotografeerd, want eigenlijk voelden we allemaal wel, dat het echt niet goed met hem zat.

Eigenlijk moeten we blij zijn, dat hij het hier nog even goed heeft gehad, want als hij bij de kweek-kennel was geboren, had hij het nooit zo gehad…

Dit was dus in het kort mijn verhaal over onze Dopey, een dapper en lief hondje, dat heel graag wilde maar niet kon… en dan mag je als mens ook niet ego√Įstisch zijn! Het spijt me wel dat hij er niet meer is, ook voor alle mensen die hem zo speciaal vonden, Bianca en Sammy, Jeff en Monique, Jidske en Yassie en Bar, die hem alleen maar van de foto heeft gezien en hem meteen wilde ontvoeren!

Maar goed, er zijn natuurlijk ook leuke dingen te vertellen, want de andere hondjes doen het super! Er komt nu een beetje lijn in welk hondje bij welke baasjes terecht komt. En we zien ook nu zo’n beetje welk hondje welk karakter ongeveer heeft.

Gisteren hebben Cindy en Ren√© hun keuze gemaakt tussen de teefjes, zij hebben (en het kostte moeite, want ze zijn allebei erg leuk) gekozen voor het teefje met het paarse lintje. Zij hebben haar Apple genoemd. Dit teefje is wat grover gebouwd dan het andere teefje en ze heeft pit, maar ze is wat rustiger dan het andere teefje. Dit is niet zo verkeerd, omdat hun Guilty al zo’n lekkere druktemaker is! Maar beide teefjes laten zich niet op hun kop zitten!!!

Hierna was dus meteen duidelijk, dat René en Yvonne het andere teefje, dus met het roze lintje krijgen. Dit teefje zal Lady gaan heten en dit past ook echt bij haar. Het is een heel fijngebouwd hondje, met een schattig koppie. Er zit echt pit in, ze staat overal vooraan en is de eerste om uit de werpkist te klimmen (want daar komen ze al overheen en het is best hoog). Maar ze is super van karakter, want ze bleef bijvoorbeeld steeds bij Dopey om hem tegen evt. lomperds te beschermen. Nu kon Dopey best zelf voor zich opkomen, maar Lady hielp hem nog even. Af en toe hoor je een reutje flink gillen en dan heeft Lady zijn staart tussen haar tanden en sleept dan achter de geplaagde reu aan!

Wijzelf (of eigenlijk Pat) heeft gekozen voor de grootste en dikste reu, omdat deze hem zo aan Nala deed denken. En Nala was toch echt Pat zijn hond, Loena hangt meer aan mij en dat is een nieuwe belevenis voor me. Het is de reu met het gele lintje en we noemen hem Sirius. Hij is dan wel groot, maar niet echt heel stoer, eigenlijk wel een beetje een goedzak. Hij is wel een ontdekkingsreiziger, want toen ik vorige week terugkwam uit Madurodam met de kids, liep hij doodgemoedereerd in de gang, terwijl Loena mij helemaal in de stress kwam halen zodra ik de deur open deed, dat er een pup los liep!

Piet en Lia waren weg van Dopey en van de reu met het rode lintje, dus deze is waarschijnlijk voor hen. Deze reu zal dus Boy gaan heten en hij is behoorlijk stoer! Hij is echt haantje de voorste en heeft de grootste mond. Hij is wel echt leuk en heeft een goed karakter, maar ik denk dat hij een echt sterke reu zal worden.

Dan gaan mijn ex-collegaatje Ellen en haar man Co nog een hondje uitzoeken als zij terug zijn van vakantie. Zij willen graag een hond die mee kan naar hun bedrijf, waar hij de hele dag aandacht zal hebben van iedereen die daar werkt en er wordt echt naar de komst van deze hond uitgekeken. De keuze zal voor hen dus gaan tussen het hondje met het oranje lintje, die ook een echte reu is en qua stoerheid weinig voor Boy onder doet, en het hondje met het blauwe lintje, die ontzettend lief is. Pat en ik hebben het eens geobserveerd en deze hond is qua karakter echt Loena. Hij ligt zelfs hetzelfde met zijn voorpoten over elkaar en vorige week ging hij heel schattig slapen naast de schoot van Niek, 1 van de jongens van mijn collega Corina. Niek en zijn broer Marco baalden dat ze hun zakgeld niet hadden meegenomen, want dan konden ze ‘m meteen kopen. Maar daar werd papa waarschijnlijk niet heel blij van, want ze hebben al een grote hond!

We hebben dus nog 1 hondje over en we hopen dat we daar ook nog een goede eigenaar voor vinden. Liefst een bekende of een via-via bekende! Dat wachten we dus maar even af.

De hondjes worden volgende week dinsdag gee√ęnt en gekeurd door de dierenarts. Daarna moeten ze nog een week bij ons blijven, maar dan zijn wij op vakantie en we willen de hondjes graag naar de nieuwe eigenaren laten gaan als we er zelf zijn! Dus de hondjes kunnen worden opgehaald vanaf vrijdag 26 september. Tijdens onze vakantie worden de honden hier verzorgd en vertroeteld door ons aller tante Wil en hulptroepen Kyra (die GEEN zwemles mag geven!!!).

Alle hondjes zijn trouwens, getrouw aan hun ras, dol op eten en ze genieten met volle teugen van de vleesballetjes die ze 2 keer per dag krijgen.

En voor de mensenkinderen is de school alweer begonnen. De vakantie was erg druk met visite (zo’n twee rondes per dag) en we konden niet echt veel weg, natuurlijk ook niet voor de pups. Maar Arwen en Nemo hebben zich prima vermaakt en natuurlijk hebben we wel gezwommen en gefietst enzo, en zijn we ook nog een dagje naar Madurodam geweest. Dat vonden de kids prachtig met opie en omie en Yassie, en vooral Nemo wilde van die zelf-rijdende autootjes en treinen thuis hebben. En hij ging niet mee naar huis toen het was afgelopen!!!

Nemo vond het nog nodig om een stuk van zijn tand af te vallen wat moest worden bijgeslepen en een week laten krijgt hij alweer een schommel tegen zijn bekkie aan. Hopelijk houden die tanden het nog even!

Arwen is nu een “oudste” kleuter op school en dat is een hele waardigheid. Ze mag de juf assisteren met allerlei belangrijke taken, echt geweldig! Gisteren was Ernesto hier en Arwen had hem tijdens het uitlaten van Loena toevertrouwd, dat ze het wel spannend vond om weer naar school te gaan, maar WEL leuk-spannend! (niet dat ze de juf niet gezien had in de vakantie, want die is vaak langs geweest voor de hondjes).

Pat en ik zijn behoorlijk moe van alle drukte en ook wel van de spanning of het allemaal wel goed gaat met de hondjes (en in het bijzonder dus Dopey), of we voor allemaal wel een lieve baas vinden en met de verzorging van de honden. Wanneer mogen de hondjes nu eigenlijk weg?! Opletten of Loena het nog allemaal wel trekt, enz., enz. Gelukkig wordt er steeds meer duidelijk. Het is echt heel leuk, maar doodvermoeiend en we hadden er tijdens deze fase van ons leven echt niet voor gekozen om pups te nemen. Maar het is nu eenmaal zo en het is ook hartstikke leuk, je hebt geen t.v. meer nodig als je pups hebt, want er is de hele dag genoeg te zien! Gelukkig gaan we bijna op vakantie naar Kos en daar kijk ik echt naar uit en Pat ook, lekker genieten in dat 5 sterren resort met de hele familie en alle tijd voor elkaar en de kids. Want daar hebben we eigenlijk tijd voor te weinig nu.

En zo heb ik jullie allemaal weer een beetje bijgepraat van ons wel en wee! Ik ga nu de pups nog wat vlees geven (6 maar, snik) en ik blog weer als ik weer eens tijd van leven heb.
Liefs, Manja